Opowiadania wigilijne są właśnie na ten czas. Nastrojowe, niektóre smutne, inne wesołe, poprzeplatane wierszami. Świetnie wpisują się w ten okres Oczekiwania, w przedświąteczne przygotowania i porządki. W czas refleksji. Są tutaj chyba wszystkie rekwizyty świąteczne: choinki, anioły, śnieg, bałwany, supermarketowe święte Mikołaje z przyklejonymi brodami, są prezenty, które mają sprawić, że staniemy się lepsi i szczęśliwsi. Najważniejszy jest jednak przekaz tych dwudziestu jeden opowieści – raz pisanych prozą, raz wierszem -  co jest najbardziej wartościowe, że zawsze, a zwłaszcza w okresie Tych Świąt, lepiej być niż mieć. Autorzy konsekwentnie próbują odwrócić naszą uwagę od konsumpcyjnego podejścia do Bożego Narodzenia - czyli pogoni za prezentami, pełnym stołem. Bo w końcu *to nieważne, czy będzie choinka – taka wielka, czy całkiem mała, może nawet być jedna gałązka, byle świeczka na niej mrugała.

Wśród autorów znane nazwiska: Ludwik Jerzy Kern, Grzegorz Kasdepke, Kalina Jerzykowska, Anna Onichimowska, Ewa Chotomska, Barbara Kosmowska, Roksana Jędrzychowska – Wróbel, Joanna Olech, Beata Ostrowicka, Wanda Chotomska, Joanna Papuzińska, Agnieszka Frączek Barbara Gawryluk i inni. Książka została zilustrowana do spółki przez Iwonę Całę i Ewę Poklewską - Koziełło.

*Święta – Wanda Chotomska

Wiek 3+

Wydawnictwo Literatura



Cztery Lalusie mają włóczkowe warkoczyki, chudziutkie rączki i nóżki ze sznurka. Zrobione przez dzieci w swoich szmacianych sukienkach przypominają aniołki. Mama kupiła je na kiermaszu, by powiesić je na choince. W ten sposób trafiają do Zuzki, która na początku jest nimi zafascynowana, a potem najzwyczajniej w świecie o nich  zapomina. Lalusiom wcale to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie. Każdy  ich dzień jest inny od poprzedniego. Czytając książkę, możemy przenieść się do ich świata i pofiglować razem z nimi, a dodam, że pomysłów na nudę mają mnóstwo. Uwielbiają jeździć na grzbiecie kotki Wery, robią wyprawy do łazienki, w której puszczają bańki mydlane, czeszą swoje włóczkowe warkoczyki szczoteczką do zębów, kosztują cukru, soli i pieprzu. Wybierają się również na dwór, gdzie bawią się w ogrodzie, opalają, biwakują, zimą urządzają zawody, w których stawką jest świąteczny piernik. U wiewiórki jedzą orzechowe ciasto i lody. Lalusie mają duszę i dobre serduszka - kiedy kotka Wera jest przeziębiona, sztrykują dla niej wełniane wdzianko, żeby już nigdy nie marzła. Książka jest urocza – to nie tylko zasługa tekstu, ale również ciepłych ilustracji. Lalusie wyglądają faktycznie jak aniołki, choć podczas lektury można się przekonać, że mają czasem diabełka pod skórą. Każdy rozdział to kolejna nowa przygoda. Dla dzieci to historie, które pokazują, że przytulanki to nie tylko zwykłe szmacianki. Dzieci czują to – rozmawiają ze swoimi domowymi lalusiami, pieskami, miśkami - przytulają je, traktują jak członka rodziny. One są naprawdę, a gdy wychodzimy do pracy i do przedszkola, za drzwiami domu dzieją się takie rzeczy, że aż strach………….

Wiek 3+

Wydawnictwo Literatura



Jak my z Tomkiem lubimy Tomka. Zaprzyjaźniliśmy się z nim dwa lata temu we wigilię Bożego Narodzenia, kiedy to mój Tomek pod choinką znalazł Opowiadania z piaskownicy. Piegowate opowiadania to ich kontynuacja. Tomek nadal chodzi do przedszkola, jest trochę starszy, ale nadal jest ciekawy świata, ma chochliki w oczach, wierci dziurę w brzuchu dorosłym w poszukiwaniu odpowiedzi na różne pytania, przeżywa zwykłe – niezwykłe przygody typowe dla starszaka, no i ma wielkie poczucie humoru. Choć pewnie o tym nie wie – bo Tomek bywa często poważnym chłopcem, dociekliwym, upartym – a  w tej swojej powadze, dociekaniu różnych prawd i uporze bywa często tak zabawnym małym człowiekiem, że nie sposób tego nie docenić – świadczy o tym śmiech mojego Tomka przy lekturze. Osiemnaście opowiadań w piegi, równe 97 stron, przeczytaliśmy w dwa wieczory. Moje stęsknione za przedszkolem dziecko znalazło w nich tak wiele z własnego życia. Koledzy, wyścigi, chlapanie w kałużach, fascynacja muchą na szybie, pierwsze nieśmiałe próby wydostania się spod maminej kurateli, ba – nawet bałagan w pokoju. Czasem miał wrażenie, że to o nim mowa, a ja zachodziłam w głowę, skąd Renata Piątkowska tak dobrze zna mojego syna:) Ale tak pewnie pomyślą wszyscy rodzice, którzy razem z dziećmi przeczytają tę książkę. Zabawna, o wielu ważnych rzeczach nurtujących małego człowieka – świetnie się czyta. To, co szczególnie mi się spodobało, to umiejętne uchwycenie przez autorkę naszych typowych rodzicielskich zachowań, reakcji (Np. na ciągłe pytania naszych pociech: dlaczego?). Oj, czasami odnalazłam na kartkach tej książki siebie – zarumieniałam się jak postacie w książce i przyrzekłam solenną poprawę.

Ucieszył mnie fakt, że nie zmieniła się szata graficzna kontynuacji, nawet format pozostał ten sam. I dodatkowa gratka - Tomka nadal rysuje mama jego pierwszego wizerunku, czyli Iwona Cała. Jej charakterystyczne buzie zaopatrzone w okrąglutkie rumieńce – dla mnie symbol dziecięcia zdrowego, wesołego i szczęśliwego, świetnie wpisują się w  klimat tej książki. Wszystko razem, dowcipne, mądre, ładne, znane, takie swojskie. Polecam!

Wiek 4+

Wydawnictwo Bis