Zakładki:
Dla dzieci
Lubimy czytać:) Książki ustawiam na półkach według kategorii: półeczka maluchów, starszaków, 6-10, 10+, półeczka młodzieży i rodziców. Wszystko w tagach
Autorzy i ilustratorzy książek
(c) copyright Prawa autorskie zastrzeżone. Jakiekolwiek kopiowanie lub inne wykorzystywanie treści mojego blogu jest zabronione bez uprzedniej zgody autora
O książkach dla dzieci
Szablon blogu
Tutaj piszę o książkach
Wydawnictwa, z którymi współpracuję
Tagi
Najlepszy blog o książkach dla dzieci/ młodzieży według portalu dużeKa:) eBuka 2013 jest moja! Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać Popieram Internet Bez Chamstwa Spis moli

Wpisy z tagiem: półeczka starszaków

sobota, 17 kwietnia 2010
Jaś i Małgosia - Bracia Grimm/ il. Aleksandra Kucharska - Cybuch

Oczywiście, że jestem mamą, która kiedyś łagodziła bajki, słodziła je, lukrowała olbrzymią porcją lepkiej pomady, dekorowała marcepanem we wszystkich kolorach tęczy i dla jeszcze większej osłody – garnirowała pełnomleczną polewą czekoladową. Do czasu. Kiedyś posłodziłam Jasia i Małgosię i kazałam rodzeństwu uciec z piernikowej chatki nie robiąc Wiedźmie krzywdy. Ot, starowinka pośliznęła się na sosnowej podłodze, a dzieci tymczasem wykorzystały to i szur szur, już ich nie było. Kiedy padły słowa: Jaś i Małgosia wróciły do kochającego ojca, moje starsze dziecko zawołało – A Bauchę Jaguchę wilki zjadły! Pomyślałam i stwierdziłam, faktycznie, za takie coś – musiała być kara i to porządna i dziecko samo ją wymierzyło, jak nie piec to wilk. Zaczęłem szukać mądrych wypowiedzi i znalazłam kilka takich, które całkowicie umiały zdefiniować zachowanie mojego syna. No a ja dostałam po uszach. Tak więc od dłuższego już czasu nie prostujemy Grimmów – co miało być, to jest. W jednym z ostatnich numerów Rzeczpospolitej znalazłam potwierdzenie tego, co tu napisałam. Prof. Grzegorz Leszczyński kierownik Pracowni Badań nad Literaturą Dziecięcą i Młodzieżową w Instytucie Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, zapytany o przerabianie Baśni Grimmów na łagodniejsze wersję w imię dobra dziecka, odpowiedział:

Kaleczy się w ten sposób jednak nie tylko literaturę, ale i dziecko. Baśń to gatunek idealny, od zarania świetnie sprawdzone przedszkole ludzkości, elementarz osobisty uczący systemu wartości, w którym dobro zwycięża, a zło musi być ukarane. Nie możemy więc wolno puścić wilka i zaprzyjaźniać się z nim, bo postanowił zostać jaroszem, choć przedtem zjadł Czerwonego Kapturka i babcię. To wbrew baśniowej logice. Przy takiej wersji wydarzeń młody czytelnik nigdy nie zrozumie toposu wilka, nie pozna ważnego kodu kulturowego. Wilk jest uosobieniem zła, podobnie jak Baba Jaga.

Uważam, że tak jak nie należy chronić dziecka przed przerażającą bądź dziwną ilustracją (bo i taką powinno oglądać, by dobrze rozwijała się jego wrażliwość i wyobraźnia) – tak też nie powinno się chronić go przed okrucieństwem zawartym w baśniach. Pokazywanie tylko dobra i piękna to pozbawianie dzieci tej drugiej części świata. To tak jakby próbować wmawiać im, że doba nie ma nocy, a w roku są tylko dni pogodne. Potem te dzieci w wieku nastoletnim są przerażone światem, złem i są kompletnie nieprzystosowane do życia. Mało tego, zaobserwowałem coś takiego jak efekt czytelniczego wahadła u dzieci.

Co to znaczy?

Jeśli w dzieciństwie karmione były łagodną literaturą, to potem tym chętniej sięgają tylko po powieści grozy, horrory i science fiction. Dzieci i młodzież chcą od książki wrażeń i emocji. Jeśli ich tam nie znajdą, odrzucą książkę, zadowolą się pełnymi emocji filmami i grami komputerowymi. Ale tam nie ma tej mapy, którą dają baśnie uczące odróżniania dobra od zła, a przyjaciela od wroga. Tylko baśń, zawarte w niej symbole, archetypy, jej ogromna, przez pokolenia sprawdzona mądrość, daje człowiekowi ten wewnętrzny kompas pomagający później w poruszaniu się po emocjonalnym świecie.

Całość tutaj - Tak, straszmy dzieci baśniami.

Ja dokładam artykuł ów do Teczki Mamy zatytułowanej - Rzeczy Ważne, gdzie zajmie miejsce obok ciekawych i równie ważnych publikacji, do których przeczytania również zachęcam:

Strasznie być musi – (Czy cenzurować baśnie?) Małgorzata Strzałkowska

Trudne bajki – Anna Brzezińska (Ucieczkę od poważniejszej tematyki i infantylizację książki dziecięcej widać bardzo wyraźnie na półkach księgarskich. Dotyczy to zarówno narracji, jak i obrazu)

 

Krwawy kapturek – Piotr Sarzyński (Klasyczne historie przerabia się dziś brutalnie i bezwzględnie, byle podobały się odbiorcom. Na przykład opowieść o Tristanie i Izoldzie kończy się happy endem, a „Czerwony Kapturek” huczną balangą)

 

Dlatego też piszę ciepło o książce Jaś i Małgosia, jaka ukazała się niedawno. Któż nie zna tej baśni? Tak jak przed prawie 200 laty napisali bracia – jest zła macocha, jest ojciec, któremu serce się kraje, gdy wyprowadza dzieci do lasu, jest wiedźma, która ląduje w piecu. Tomek nijak nie może zrozumieć zachowania ojca – w końcu sam stwierdza, że ta macocha też musiała być wiedźmą, która go zaczarowała. Wszyscy przyjmujemy tę interpretację z zadowoleniem. Atutem nowego wydania są: uwspółcześnione tłumaczenie Elizy Pieciul- Karmińskiej i ilustracje Aleksandry Kucharskiej – Cybuch. Obie panie sprawiły, że książka ma klimat – wcale nie taki straszny, jakby należało oczekiwać. Ilustratorka bardzo ciepło potraktowała Babę Jagę – właściwie bardziej budzi ona współczucie niż strach. Ślepa, z widocznymi brakami w uzębieniu  - to postać groteskowa, karykatura. I ten czepek Cioci-Kloci. W baśni nie pada słowo – Baba Jaga. Są za to:  wiedźma, staruszka, starowinka, stara, stara kobieta. Współczesny język bardziej jest przekonujący do naszych dzieci, łatwiej zrozumiały. Na końcu książki znajdziecie płytę CD, na której o Jasiu i Małgosi czyta Jerzy Stuhr. Czyż trzeba lepszej rekomendacji?

Wiek 5+

O Baśniach Grimmów pisałam

Tutaj

O nowym tłumaczeniu możecie przeczytać tutaj – wywiad z Elizą Pieciul – Karmińską

Wydawnictwo Media Rodzina

poniedziałek, 12 kwietnia 2010
Wielka księga detektywa Pozytywki - Grzegorz Kasdepke / il. Piotr Rychel

Dla mnie ważne jest pierwsze wrażenie, a postać z okładki od razu nam się spodobała. Taka przyjemna gęba chłopa do rany przyłóż, uśmiechnięta, z filuternym spojrzeniem, typ wiecznie młody, zaprzyjaźniony ze wszystkimi (z małymi wyjątkami), wczorajszo – modny i elegancki. Grzegorz Kasdepke stworzył swojego bohatera literami, a Piotr Rychel ołówkiem. Po lekturze tej książki jakoś nie mogę sobie wyobrazić innego detektywa. Sympatyczna postać sprawia, że obok okładki nie można przejść obojętnie, czego doświadczyła moja siostra, nabywając wszystkie części dla swoich dziewczyn - stwierdziła, że była pod takim urokiem pana z okładki, że nie mogła postąpić inaczej. Ale to tak tylko tytułem wstępu, bo nie tylko okładka zapowiada coś apetycznego, ale i cała książka. Przede wszystkim to Wielka księga, czyli zbiór trzech książek o detektywie: Detektyw Pozytywka, Nowe kłopoty detektywa Pozytywki oraz Pamiątki detektywa Pozytywki. Główny bohater to postać bardzo kolorowa, charakterystyczna, pogodna – zabawne indywiduum, które zbyt wiele do szczęścia nie potrzebuje. Bo też jego biuro detektywistyczne „Różowe okulary” malutkie jest, bez żadnych wygód, sam właściciel żadnej broni oprócz kaktusa nie posiada, klientów zresztą też jak na lekarstwo, no chyba że wspomnimy dzieci, które chętnie pukają do gościnnych drzwi miłego sąsiada z góry, a po wyjaśnieniu zagadki płacą albo szczerym uśmiechem albo garścią cukierków. No i jak tu  wyżyć? W dodatku konkurencja nie śpi, detektyw Martwiak – czarny charakter tej historii, właściciel agencji Czarnowidz nie zawsze działa fair play. Nie są to książki sensacyjne, raczej komedia zdemaskowanych przez Pozytywkę językowych omyłek i lapsusów.  (Joanna Olech – Tygodnik Powszechny) Zagadki wyjaśniane przez detektywa dotyczą najbłahszych spraw dnia codziennego. Pozytywka szuka zgubionych skarpetek, piasku z piaskownicy, szuka chuliganów, którzy dokonali spustoszenia na balkonie sąsiadki, przebili dmuchaną piłkę, zniszczyli latawiec. Czyli innymi słowy mówiąc – spraw dotykających bezpośrednio dzieci, spraw dla nich ważnych. Co ciekawe – każdy rozdział kończy się zagadką dla małego czytelnika. Wystarczy pomyśleć i dziecko może znaleźć samodzielnie odpowiedź na pytanie. Ja mojemu pięciolatkowi musiałam kilka zagadnień tłumaczyć, ponieważ niektóre z nich dotykały zagadnień z fizyki, chemii, polegały na grze słów. Co ciekawe, można z dziećmi świetnie ćwiczyć logiczne myślenie – nic nie dzieje się bez przyczyny, na wszystko można znaleźć radę i odpowiedź. Smaczku dodaje tutaj postać wspomnianego już Martwiaka. Czarny charakter w takich opowieściach sprawia, że wszystko jest bardziej pikantne. Martwiak przewija się często przez karty książki, a maluchy z napięciem śledzą, jak skończy się ten pojedynek podwórkowego muszkietera z nieprzyjemnym przeciwnikiem.

Wiek 5+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia


środa, 07 kwietnia 2010
Kuracja odmładzająca z Pippi

Pippi jest nasza. I proszę się nie oburzać. Z wyrozumieniem przyjmujemy oczywiście każde podobne stwierdzenie z drugiego końca osiedla i świata. Bo Pippi to taka kumpelka z podwórka, którą każdy chciałby mieć dla siebie. Ostatnio w jednym z pism dla rodziców przeczytałam o niej - Obywatelka świata. Z tą opinią zgadzam się jak najbardziej - to postać wszędzie rozpoznawalna, a kogo tak naprawdę obchodzi, że jest Szwedką, gdy o życiu, jakie prowadzi, przygodach, jakie przeżywa, marzy kolejne pokolenie małych czytelników, a miliony (wśród nich i ja, mama Tomkowo-Mikołajowa) mają ją w pamięci, jako jedno z najmilszych wspomnień dzieciństwa. Willa Śmiesznotka, małpka na ramieniu, koń, torba złotych monet, niesamowita fantazja, cięty język, zarośnięty ogród, siła, której niejeden siłacz mógłby jej pozazdrościć, wspinanie się na drzewa - moje dziecko słuchało tej książki z otwartą buzią, śmiało się w głos, kazało czytać pewne fragmenty kilka razy. W najbardziej zwariowanych miejscach do głowy mi nie przyszło, żeby czuć obawę, że coś zostanie przeniesione na nasze podwórko. Bo ta Pippi, o której losy obawiała się sama autorka pisząc do wydawnictwa: "W nadziei, że nie zaalarmujecie Urzędu Opieki Społecznej nad Nieletnimi", w obliczu wielu zmian i wydarzeń, które zaszły w naszym społeczeństwie, które mają miejsce, jest tylko niewinną, rozbrykaną psotką, której wybryki wywołują uśmiech, a nie niesmak, albo oburzenie. Nijak nie mogę zrozumieć, jak to się stało, że we Francji dopiero niedawno Pippi ukazała się bez cenzury.  Tak jakoś przyjęło się, że lepiej, gdy nasze dzieci są grzeczniutkie, rozsądne, spokojne, ułożone. Tymczasem natura dziecięca jest niespokojna, chodzi własnymi ścieżkami, jest burzliwa, pokręcona i często nie daje się łatwo oswoić. Pippi wybiega poza utarte schematy. Mimo swojego wieku (rocznik 1945) może niejednego rodzica wprawić w konsternację. Jednocześnie demaskuje dorosłych, którzy nie mają w książce recepty na te jej figle, pyskówki, kłamstewka - nic poza groźbami typu, że pójdzie do Domu Dziecka, sierocińca, że przyjdzie po nią policja. Podobnież jest i teraz - bo często dorośli nie mają sposobu na takie zachowania a'la Pippi Pończoszanka. Pierwsze, co mi przychodzi na myśl to reakcja: Uspokój się, bo przyjdzie dziad i wsadzi cię do wora. Dzieci kochają Pippi, bo odnajdują w niej siebie. Mała ma charakter, czasem trudna z niej sztuka, nie do okiełznania, ale walczyć z nią ? Nie, tego nie polecałabym. Raczej spróbować inną drogę - zaprzyjaźnić się, jak to zrobili Tommy i Annika. Spojrzeć na nią z miłością, przytulić - bo przecież była samiuśka w tej wielkiej Willi, powiedzieć, że jest śliczna, bo wyśmiewali jej strój, sterczące warkocze i wielgachne buty. Pobawić się z nią, porozmawiać. Odwdzięczy się - na pewno. Wtedy będzie to wielka przyjaźń, na całe życie.

Dla mnie ponowne spotkanie z Pippi – po latach jest jak kuracja odmładzająca. Co tam nowinki kosmetyczne, cuda techniki wygładzające zmarszczki. Pippi sprawia, że człowiek nagle młodnieje, ma ochotę zjechać po poręczy, wleźć na pierwsze lepsze napotkane drzewo, iść do pracy tyłem, bo nareszcie mieszkamy w wolnym kraju. Nie wspomnę już o tym, jak kusi zamieszanie jajecznicy szczotką do szorowania pleców. Nie wiem, czy przeszłoby mi to danie przez gardło, ale tak dla żartu, dla posmakowania szaleństwa, przekory, które gdzieś tam po drodze zostały zaduszone przez wyrachowanie, powściągliwość, dyscyplinę.

Wiek 5+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

wtorek, 30 marca 2010
Inne życie - Amanda Eriksson

-Co to jest zazdrość? – usłyszałam, gdy czytaliśmy tę książkę. Nie zwróciłam wcześniej uwagi, ale chyba nie usłyszałam nigdy z ust mojego syna (5 lat), że ktoś coś ma, a on nie. Choć liczę się z tym, że wszystko jeszcze oczywiście przed nami. W każdym razie Mały już wie, że można zzielenieć z zazdrości, tak jak to się przydarzyło małej dziewczynce, bohaterce tej opowieści. I mam nadzieję, że będzie o tym pamiętał w chwili, gdy wypowie zwyczajową formułkę, że kolega X ma takie spodnie, taki komputer, a zacny tato tego kolegi ma TAKI samochód – A MY NIE MAMY.

Inne życie to zabawna historia, która wychowuje i jednocześnie porusza kilka ważnych spraw. Kolejna książka, która udowadnia, że literatura skandynawska ma się naprawdę dobrze.

Nasza mała bohaterka zazdrości swojemu koledze Mateuszowi. Mama chłopca jest elegancką panią z fabryki czekolady (marzenie każdego dziecka), jego rodzina mieszka w ładnym, ze smakiem urządzonym mieszkaniu. Jak pozbyć się zielonego nalotu na skórze? Najlepiej spróbować tego innego życia, zamienić się, zanurzyć w szczęściu innych, rozkoszować się widokiem pięknych mebli i dodatków, smakować najbardziej wyszukanych dań przygotowywanych przez mamę kolegi. I co się nagle okazuje? Że ten dom jest jakiś dziwny – nie można w nim grać, biegać, krzyczeć. Wszystko jest poupychane w sztywne ramy czasowe, a jedzenie smakuje mdło – właściwie w ogóle nie smakuje. Nie ma miejsca na spontaniczność i kreatywność, nie ma czasu na zabawę z dzieckiem.

Mój Tomek przekonał się, że zazdrość to najgłupsza rzecz na świecie i trzeba cieszyć się tym, co się ma. A choćby taką zwykłą szarą mamą, bez makijażu i  w dresie. Książka porusza ważny problem rodziny niepełnej. Choć po lekturze mam wątpliwości co lepsze – bo jakoś bliższy mi ojciec dziewczynki – mieszkający osobno, dochodzący, z którym mała spotyka się tylko od czasu do czasu, ale ma dobry kontakt, niż ojciec Matusza, który zamknął się w swoim świecie za gazetą i i widać mu tylko sterczące uszy. Okrrrropność!

-Ja tam wolę moje życie i moją mamę – westchnęło moje dziecię, wtuliło się w rękaw i słodko zasnęło. A ja się poczułam najszczęśliwszą mamą na świecie i pomyślałam – Ja też jestem zadowolona ze swojego życia. I z książki również. Bardzo polecam jako antidotum na wszystkie zazdrostki naszych pociech – przynajmniej na pewnym etapie dzieciństwa, bo potem to nie wiem, czy poskutkuje.

Wiek 4+

Wydawnictwo EneDueRabe

Rozmowy o Jezusie

Z dzieciństwa pamiętam, że Wielki Tydzień ciągnął się niemiłosiernie. Jak ciasto drożdżowe. Mama nam nie odpuszczała i całą rodziną wędrowaliśmy do kościoła w Wielki Czwartek, Piątek i Sobotę – na drugi koniec miasta. A że G. też się ciągnie jak ciasto drożdżowe, to szło się i szło – godzinę w jedną stronę. Niekiedy była już śliczna wiosna, innego roku znowu maszerowałyśmy z siostrami w śniegu. Samochodu nie było, a protest w tamtych czasach nie wchodził w grę. Mruczałyśmy tylko niezadowolone pod nosem i robiłyśmy miny. Moja babcia też ciągnęła moją mamę na drugi koniec miasta. I mama też się po dziecięcemu buntowała. Też ponoć robiła miny. Teraz ja zabieram moich synków na Triduum Paschalne – a ci też się buntują i to bardzo. (Nie lubię ksiądza – to mój dwulatek). Miauczą, wchodzą we wszystkie możliwe kątki, cały czas słyszę:

 - Mamo, kiedy będzie koniec?

- Zaraz – odpowiadam, a to zaraz trwa i trwa.

To wszystko jest wpisane w nasz rytm. Tradycja, dzięki której czujemy się silniejsi. Potrzeba uczestniczenia w czymś ważnym, bez czego te święta nie byłyby takimi świętami, jak być powinny. Przynajmniej według nas. Moja mama pamięta posty ze swojego dzieciństwa – chleb i ziemniaki (wielkopolskie pyry) z olejem lnianym, śledzie i kozie mleko. Niczego z tych rzeczy nie bierze dziś do ust – często wspomina swoją wykrzywioną minę, gdy babcia Marianna serwowała, któryż to już raz, śledzie na obiad. Niedaleko mojej miejscowości był tak zwany olejnik, gdzie wybijano makuchy. Po omłóceniu lnu przygotowywano olej na post- właściciel należał do najbardziej majętnych ludzi w okolicy- obsługiwał miasteczko i okoliczne wsie. A ludzie kiedyś pościli kilkadziesiąt dni w roku- nie to co teraz;) W opowieściach ojca też przewija się postne jedzenie osłodzone niekiedy przez matkę, a moją babcię Antoninę, chlebem ... polanym syropem z buraka cukrowego.

W tym roku, z racji tego, że dzieci coraz większe – pojawiło się mnóstwo pytań dotyczących wiary, Pana Boga, Jezusa. Przyznaję, że na wiele z tych pytań sama nie znam odpowiedzi. Kilka miesięcy temu kupiłam książkę Poranek wielkanocny Joslin Mary (WAM). Bardzo ładnie zilustrowana, z ciekawym tekstem. Na pewno nie zaspokoi ciekawości maluchów do końca – bo jak się okazuje, przynajmniej w naszym przypadku, ta jest bez dna.

-Bo mamo, jak ten Jezus to zrobił? Że nie żył i nagle znowu żył?

-Nie wiem. Po prostu w pewne rzeczy trzeba uwierzyć.

-Dobrze, to ja wierzę, ale mamo….

 

No właśnie. Tyle pytań. Bez końca. I będą. Na pewno – ciągle nowe. Bo z wiekiem tych pytań przybywa…

Książka świetnie wpisuje się w ten czas – i mimo, że temat potraktowany jest w wielkim skrócie, a ciekawość dziecięca rządzi się swoimi prawami – każdy obrazek, każdy tekst może być początkiem rozmowy. Rozmowy o Jezusie.  

Wiek 4+

Wydawnictwo WAM

piątek, 19 marca 2010
D.O.M.E.K - Aleksandra Machowiak i Daniel Mizieliński

Na D.O.M.E.K polowałam od dawna, a kupiłam zupełnie przypadkiem. Ot, zostałam oddelegowana do większego miasta w bardzo ważnej sprawie, a po jej załatwieniu D.O.M.E.K czekał na mnie w małej księgarni. Jak gdyby nigdy nic. Potem, gdy czekałam na kolegę, który też został oddelegowany w ważnej sprawie i prowadził swoje ważne rozmowy, przeczytałam, zachwyciłam się i zaraziłam tym zachwytem moje starsze dziecko. Jest jeden minus obcowania z tą książką – od kilku dni nie poznaję swojego domu. Prawdę mówiąc – niespodziewani goście niemile widziani, bo… moje dziecko ogarnęła pasja projektowania, budowania, wymyślania coraz dziwniejszych domków, z wykorzystaniem wszystkiego, co znajdzie się pod ręką. Toczę boje o moje ozdobne kartony, kosze, delikatne walizki wiklinowe, szuflady, poduchy z kanapy – bo szał trwa. Najgorsze, że młodszy małpuje we wszystkim starszego – i stało się – mam dwóch architekto-budowniczych, którzy jak nic, zdewastują dziadkowy tradycyjny domek, z kopertowym dachem, w poszukiwaniu tego czegoś, co na zawsze zapisze ich w historii architektury. Książka D.O.M.E.K pokazuje, jak nieograniczone możliwości ma ludzka wyobraźnia, a dom wcale nie oznacza tworu z dachem i ścianami z tradycyjnych materiałów. Bo te najdziwniejsze realizacje projektów to tak naprawdę spełnienie marzeń kilkunastu ludzi, którzy chcieli stworzyć coś nieprzeciętnego, nietuzinkowego, co wprawi w zdumienie, zachwyt, konsternację, sprawi, ze popukamy się po głowie, wybuchniemy śmiechem, albo nawet sprawdzimy w mądrej encyklopedii, czy to aby prawda. Domek jajko, bąblowiec, żagiel, norka, przylepka, żółw, UFO. To tylko kilka przykładów. Ciekawym pomysłem jest możliwość zaglądnięcia do środka, podglądnięcia mieszkańców. Nagle okazuje, że w środku są jednak ludzie, najzwyklejsi na świecie – na sofach, przy stole, w łóżkach. Czyli – da się mieszkać w tym czymś.

Książka z pomysłem zilustrowana, napisana z myślą o małym odbiorcy – tłumaczy w prosty sposób zawiłe terminy ze świata projektów, architektury, wymienia wielkich tego świata, którzy w swoim życiu poświęcili się pasji tworzenia dla innych -  z sukcesem – co widać w tej książce. Polecam – widzę, że książka pobudza wyobraźnię, zachęca do rysowania, tworzenia z czego się tylko da – a że w procesie tworzenia coś się przypadkiem zbije, pogniecie, połamie? – Nic to, książka pokazuje, że cel uświęca środki. Pozdrawiam – mama, która pozwala czasem na zbyt wiele…

Tutaj możecie zajrzeć do środka.

Wiek 6+ (wydawca) Ja czytam z pięciolatkiem i niewątpliwie jest to hit sezonu. Oczywiście, że wiele pozostaje w sferze niezrozumienia i abstrakcji, ale ryba połknęła przynętę:)

D.O.M.E.K podbija świat - ukazał się w Niemczech i Włoszech.

Wydawnictwo Dwie Siostry

czwartek, 04 marca 2010
Rok z Linneą - Christina Bjork/ il. Lena Anderson

W małej szwedzkiej dziewczynce zakochaliśmy się po naszej wspólnej wyprawie do Paryża, książkowej oczywiście, a to za sprawą Linnei w ogrodzie Moneta.

Rok z Linneą przeczytaliśmy od razu, a teraz co kilka dni wracamy do niej. Podzielona na poszczególne miesiące, zachęca, by etapami odkrywać z dziećmi otaczający świat przyrody – rośliny, zwierzęta.

Linnea to imię pochodzące od małego różowego kwiatka, zimoziołu, który po łacinie nazywa się Linnaea borealis.

Tak właśnie wygląda ten kwiatek (zdjęcie znalazłam tutaj)

Linnea jest wielką miłośniczką przyrody. Wiele uczy się od dwójki starszych przyjaciół – pana Blomkvista ogrodnika i pana Kalle właściciela małej działki za miastem. To swego rodzaju podróż przez świat przyrody w ciągu całego roku. I tak: w styczniu – Linnea podaje mnóstwo informacji o dokarmianiu ptaków, w lutym – o przesadzaniu kwiatów i o tym, co dzieje się pod śniegiem; w marcu szukamy z nią wiosny. Tutaj dzieci dowiedzą się też, jak szanować przyrodę. W kwietniu Linnea sadzi rzeżuchę, gorczycę, orzeszki ziemne. W maju suszy kwiatki do zielnika - robi to z taką pasją. Podaje przepis na zupę z pokrzyw. Tak, tak – z tych, co tak strasznie parzą. Ponoć w zupie są całkowicie bezpieczne. Tutaj znaleźliśmy też przepis na latawiec – nie taki ze sklepu, gotowy, ale z listewek i folii. W czerwcu Linnea plecie wianki z mniszka lekarskiego. W lipcu robi sok z czarnego bzu i szuka skarbów na plaży, a w sierpniu próbuje zatrzymać lato. Jak? Susząc kwiaty na bukiety. A we wrześniu - liście drzew. W październiku robi koronę z kolorowych liści, w listopadzie troszczy się o rośliny cebulowe, a w grudniu przyozdabia bożonarodzeniowe drzewko i sama robi prezenty dla najbliższych.

Autorki korzystały przy pisaniu książki z pomocy wielu osób i instytucji – np. Szwedzkiego Muzeum Historii Naturalnej, sklepu z nasionami, Obserwatorium ze Sztokholmu, ogrodu botanicznego, znawców ptaków, szczurów. Każdy miesiąc to notatki Linnei – co robiła, jak i z kim. Dziecięcym językiem opowiada o kwiatach, ptakach, szkodnikach, gwiazdach. Nie brak tu humoru (w zielniku – przy zasuszonej Niezapominajce Błotnej – dopisek – Przez pomyłkę zasuszyłam też mszycę), dziecięcej radości i emocji (Ojej! Ile gwiazd!).

Książka pełna jest jeszcze wielu innych pomysłów i informacji, które zaciekawią nie tylko dziecko, a rodzicom podpowiedzą, jak w prosty i tani sposób rozbudzić ciekawość, zainteresować tym, co się dzieje zaraz obok nas. Na końcu książki znajdziecie mnóstwo dalszych wskazówek w Dowiedz się więcej: ciekawe książki, strony, miejsca, a wszystko to z myślą o polskim czytelniku – czyli przegląd naszej rodzimej oferty.

Lena Anderson jest mamą sympatycznej buzi Linnei. W słomianym kapeluszu, z filuternymi czarnymi kosmykami, uśmiechem od ucha, miną małej odkrywczyni, w blasku ekologicznej biżuterii – przesympatyczna i przemiła. Dzieci na pewno ją polubią.

Jestem zachwycona tą książką i moje dziecko również.  Podobnie jak Linnea w ogrodzie Moneta – i ta cześć jest – piękna, prosta, łatwo zapadająca w pamięć. Myślę, że ważna jest zwłaszcza dziś, gdy czasem zagonieni za czymś tam, nawet nie mamy czasu dostrzec tego, co wokół nas się dzieje. To już wiosna? Ach, a dopiero minęły święta. Tak, właśnie tak.

Wiek 5+

Wydawnictwo Zakamarki

środa, 17 lutego 2010
Fantastyczny Pan Lis - Roald Dahl

 

Roald Dahl w niebie siedzi obok Astrid Lindgren. Nie słyszeliście o tym? A ja tak. Możecie się sami zresztą przekonać, jak pisze ten brytyjski autor wielu książek dla dzieci. Gdy jeszcze dodam, że pisał scenariusze dla wielkiego Alfreda, tak tak,  TEGO Alfreda z Hollywood ma się rozumieć, hm hm, to robi się już naprawdę ciekawie. Matylda, Charlie z fabryki czekolady, wreszcie Fantastyczny Pan Lis. Krótka historia. A jak wciąga. Maluchy wbija w fotel jak podczas startu samolotem. Od początku do końca. Bo kogóż my tutaj mamy. Trzech typków, których wygląd może przyprawić o zawał serca. A ich charakterki. To już zupełnie osobny temat. Przebiegłe to i skąpe. Bo też jednej kaczuszki albo kurki od czasu do czasu przeboleć nie mogą. Za to Pan Lis jest FANTASTYCZNY. Mądry, o wiele sprytniejszy od tamtej trójki od siedmiu boleści, odważny, szybki, dobry. Przejrzy zamiary przeciwników na wskroś i znajdzie rozwiązanie. W książce ciągle coś się dzieje, niebezpieczeństwo trzyma maluchy w napięciu, głodne liski wzruszają, koparka kopie bez przerwy i hałasuje, lisy kopią tunele, a groźne typki czekają – ze strzelbami. A wszystko to bogato okraszone zdjęciami z filmu pod tym samym tytułem.  Oczywiście opowieść kończy się Happy Endem – jakżeby inaczej – Uff!!! - zadowolone maluchy zasypiają – a my nareszcie mamy wolny wieczór.

Wiek 4+

Wydawnictwo Zysk i S-ka

niedziela, 07 lutego 2010
Proszę słonia - Ludwik Jerzy Kern/ il. Zbigniew Rychlicki

Dobrze, przyznaję się, nie miałam pojęcia, że była w ogóle książka. Dla mnie Proszę słonia, zawsze było kreskówką. Do dziś pamiętam świetny dubbing Ireny Kwiatkowskiej - mamy Pinia i Ludwika Benoit - Dominika. Pewnego dnia Piotruś, czyli Pinio, znajduje na strychu porcelanowego słonia. Ustawia go na półce z książkami. Rodzice Pinia są bardzo zmartwieni faktem, że chłopiec jest niskiego wzrostu i dlatego bez przerwy faszerują go witaminami. Pinio tymczasem wrzuca pigułki do słonia, by przekonać się, czy witaminy mają wpływ na jego wzrost czy nie. Chłopiec sobie i tak rośnie bez witamin, a Dominik ho ho. Z niego to się zrobił dopiero porcelanowy olbrzym. Śmieszna historia o perypetiach słonia w wielkim mieście. Czytamy z prawdziwą przyjemnością. Co jakiś czas pojawia się kwiatek z poprzedniej epoki – a to milicja, a to kronika filmowa. Solidna literatura dla dzieci. Kto tak dzisiaj pisze, proszę słonia? Ilustracje autorstwa Zbigniewa Rychlickiego (Razem ze słonkiem, Plastusiowy Pamiętnik)

Wiek 5+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

sobota, 16 stycznia 2010
Dzieci z Bullerbyn - Astrid Lindgren - il. Ilon Wikland/ Hanna Czajkowska

Na czym polega fenomen popularności tej książki? Odpowiedź nie jest trudna – na jej prostocie. Gdyby tak zrobić ankietę, którą książkę z dzieciństwa pamiętacie najbardziej, która spodobała się Wam przed laty, Dzieci z Bullerbyn znalazłyby się niewątpliwie w czołówce. Dlaczego? Dlatego, że świat w Bullerbyn jest taki poukładany, wszystko ma swoje określone miejsce, rodzice szanują dzieci, dzieci rodziców, wspólnie potrafią się bawić, gdzie przekazuje się pewną hierarchię wartości, tradycję, zwyczaje. Świat szczęśliwego dzieciństwa, w którym – o dziwo – dzieci mają pewne obowiązki (pomoc w licznych pracach domowych i gospodarskich), do szkoły i sklepu daleko,  na półkach niewiele zabawek i książek, bez telefonu, telewizora i komputera – a każdy kolejny odcinek świadczy o kreatywności dziecięcych główek, wymyślających co rusz to nowsze i ciekawsze zabawy – w Indian, spanie w stogu siana, polowanie na bawoły, ucieczkę z domu, skarby na wyspie, tajemnicze mapy, groty w sianie. Świat, w którym dzieci robią fajkę pokoju z długiego cukierka, pieniądze „na niby”, odlewają ołowiane żołnierzyki, krowy na pastwisku to plemię Komanczów. Dzieci z Bullerbyn to moje drugie okrążenie. W pierwszej rundzie przeczytałam je tyle razy, że nawet nie mogę nazwać konkretnej liczby. W pamięci mam tylko wykręcenie korków przez mamę, bo nie chciałam odłożyć książki, a rano trzeba było iść do szkoły. Pewne powiedzonka, scenki zostały na całe życie, i teraz zaśmiewam się przy nich razem z Tomkiem. Migdał pękł, więc będzie para, Agda wyjdzie za Oskara; kawałek kiełbasy dobrze obsuszonej; pięciu Murzynów w ciemnej sieni. Oj długo musiałabym wymieniać. W każdym razie cieszę się na to spotkanie po latach i, że mojemu dziecku się podoba. Baaaaardzo! Zauważyłam też, że książka stała się źródłem inspiracji do codziennych zabaw. Wydawca poleca książkę dla dzieci w wieku 6+. Ja nie czekałam. Przeczytałam mojemu 5-latkowi i był to strzał w dziesiątkę. Jakiś czas temu słuchaliśmy audiobooku w interpretacji Ireny Kwiatkowskiej, ale nie ma to jak mamine czytanie przed snem. Książka jest napisana prostym językiem, dowcipnie, mówi o ważnych sprawach dla dzieci - nic dziwnego, że trafia tak szybko do małych czytelników na całym świecie. Tak naprawdę Dzieci są już wiekowymi staruszkami:) Ich pierwsza część ukazała się w 1947 roku:) Jednak chyba nigdy się nie zestarzeją.

 

Tak Bullerbyn wyobrażała sobie Hanna Czajkowska

Bullerbyn istniało naprawdę. Jego nazwa to Sevedstorp. Do dziś jest wielką atrakcją turystyczną. To tutaj dorastał Samuael August, ojciec Astrid Lindgren. Zagrody Północna, Środkowa i Południow ponoć mają się dobrze. Brakuje tylko lipy, która stała między pokojami Lassego, Bossego i Ollego.

Z dzieciństwa pamiętam wydanie z ilustracjami Hanny Czajkowskiej. Teraz mamy na półce to z wizją Ilon Wikland. Bardzo mi się podoba, choć do polskiej autorki mam wielki sentyment. Obie wersje są dostępne na rynku.

Dzieci z Bullerbyn to niewątpliwie jeden z piękniejszych momentów, jaki możemy podarować naszym dzieciom. Myślę, że w tej opinii nie jestem odosobniona.

Wiek 5+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia