Mimo, że nie przepadam za wampirzą tematyką w książkach dla dzieci – muszę przyznać, że do wampirów Iwony Czarkowskiej podchodzę z dużą dozą sympatii. Może dlatego, że autorka zakpiła sobie z nich na całego - odpoważniła, odzgrozzzziłła, odprzeraziłłła. Obaliła wszelkie mity i legendy – że niby wampiry nie cierpią czosnku, koloru czerwonego i że są takie straszne. Nie, nie udowodniła, że nie istnieją – wręcz odwrotnie – pozwoliła zaprzyjaźnić się małemu Kaziowi z wampirzą rodziną, której domem jest stara drewniana odrapana skrzynia na strychu. Kazio nadal mieszka z rodzicami i rodzeństwem w dziwacznym domostwie na skraju miasteczka. Tato konserwator wnętrz wykonuje w nim artystyczne prace, a syn Kazik podtrzymuje przyjaźń z przyjaciółmi ze strychu. Dziadek Hongogard, babka Fibrycukella, Zuzulinda, wuj Drakula - znów przewijają się przez karty książki. Choć tym razem udajemy się do szkoły wampirów, która się mieści w zamku Drakuli. A wszystko przez Zuzulindę – młodą pannę, która liczy lat zaledwie ….dwieście. Właśnie zapragnęła pójść do szkoły. Wyobrażacie to sobie? Oczywiście zwykła szkoła nie wchodzi w grę. Zresztą dyrektor po rozmowie z babcią Fibrycukellą długo nie mógł dojść do siebie. Będzie dużo śmiechu, dowiecie się, co muszą wkuwać uczniowie w tej dziwacznej szkole, będzie dużo przygód i dziwacznych perypetii. Ciekawe, czy dzieciaki polubią swoją nową szkołę?

To już druga część przygód Kazia i jego wampirzych przyjaciół. O pierwszej pisałam tutaj. Cienka książeczka – zaledwie 86 stron małego formatu, duże litery, krótkie rozdziały. Do pierwszego samodzielnego czytania w sam raz. Świetnie zilustrowana przez Olgę Reszelską. Jej pomysł na pokazanie świata z książki to strzał w dziesiątkę – od razu widać, że tematyka jest pokazana z przymrużeniem oka i humorem. Jej wampirów nie sposób się bać. Pogodne toto, na chudych nóżkach, z pieprzykiem na nosie, kolonią piegów na policzkach. Widział kto, by zwracać uwagę na takie szczegóły? Niby nic, a jednak… I chwała za to, bo książki Iwony Czarkowskiej z ilustracjami Olgi Reszelskiej mogą stać się skutecznym antidotum na strachy, jakich w dziecięcej wyobraźni nie brakuje. Obie panie dały wampirom przytyczka w nos – do czego i my się przyłączamy. Choć przyznaję – bohaterów tej pogodnej serii nie da się nie lubić.



Wiek 6+

Wydawnictwo Wilga

Kolejna książka z serii Akademia Bezpiecznego Dziecka. Tym razem – Bezpieczni w górach. Dla nas bomba – tym bardziej, że tato wybiera się ze starszym synem w góry na męską wyprawę. My z Mikołajem będziemy tęsknić:)). Sympatyczne rodzeństwo – Tomka i Majkę poznaliśmy już jakiś czas temu (można przeczytać o nich tutaj). W prosty i przystępny, ciekawy sposób opowiadają o swoich przygodach jednocześnie przemycając do swoich opowieści olbrzymią i cenną wiedzę – niezbędną wręcz dla małego podróżnika. Schronisko, szlaki oraz ich oznakowanie, czytanie mapy, czas orientacyjny przejścia danego odcinka, przewodnik, odpowiedni strój, niezbędny ekwipunek, burza w górach, GOPR i TOPR, telefony alarmowe, górski savoir – vivre (tak tak:) oraz 10 przykazań górskiego turysty. Na końcu książki legitymacja Klubu bystrych dzieciaków, znaczki do naklejenia – szczyt zdobyty i savoir vivre na 6, a dla małych moli książkowych – zakładka zdobywcy górskich szczytów.

Całość świetnie zilustrowana przez Olgę Reszelską. Miłośnicy jej ilustracji na pewno od razu rozpoznają jej charakterystyczne pogodne ilustracje – okulary zawieszone w próżni, wąsy powykręcane w zabawne esy floresy, opalone jak przez sitko – piegowate buzie i wystające kolanka i kostki. 

Obowiązkowa lektura dla tych, których celem są góry! I nie tylko dla dzieci:) Zachęca bardzo przystępna cena.

Wiek 6+

Wydawnictwo Wilga



Bardzo ważna seria dla dzieci! Napisana z pomysłem przez Justynę Święcicką i świetnie zilustrowana przez Olgę Reszelską.

Na temat bezpieczeństwa często rozmawiamy z naszymi dziećmi - każde ostrzeżenie rodzi pytanie. My: Nie wolno wchodzić do wody zaraz po jedzeniu. Dzieci: A dlaczego? A dlaczego? A dlaczego? I mogą tak w nieskończoność. Kto ma małe dzieci, wie, że mam rację.

Bo nawet najbardziej rzeczowa i racjonalna odpowiedź i tak budzi wątpliwości w małej główce i rodzi podejrzenia, że mama i tata coś tu kombinują, żeby - dłużej poleżeć na kocu, poczytać gazetę lub książkę, wygrzewać się na słońcu, słuchać śpiewu ptaków, obserwować chmury - byle tylko postawić na swoim i nie iść z dziećmi do wody. Co roku, gdy jedziemy nad jezioro, a jeździmy często, ponieważ w naszej pięknej Wielkopolsce w promieniu kilkunastu kilometrów mamy wszędzie jeziora, a  tata w poprzednim wcieleniu był nurkiem, a więc co roku na kocyku siedzi dwóch ... małych złośników. Gdy jednak o pewnych rzeczach arcy - ważnych dowiadują się z książki, wygląda to zupełnie inaczej. Na razie teoria - i te potakiwania małych ludzi: tak, właśnie tak, absolutnie tak trzeba, absolutnie tak nie można. Musiałam głośno się śmiać, bo przypomniały mi się nasze coroczne nadjeziorne dyskusje. Za kilkanaście dni przy takiej pogodzie pewnie zaczniemy organizować nasze eskapady i zobaczymy jaki skutek odniosła lektura.

Najlepiej uczyć się na przykładzie. Autorka wymyśliła sobie miłą rodzinkę z dwójką dzieci - Majką i Tomkiem i to na ich przykładzie edukuje we wdzięczny sposób, jak żyć bezpiecznie.

Bezpieczni nad wodą - dzieci dowiedzą się, że można pływać tylko na plaży strzeżonej pod czujnym okiem ratownika, co oznaczają żółte bojki a co czerwone w strefie kąpieliska, do czego służą kapoki, jak należy się zachować na pomoście, dlaczego nie wolno skakać w pewnych miejscach do wody, cóż to takiego ten WOPR, jak należy zachować się, gdy zobaczy się tonącego, jakich znaków należy bezwzględnie przestrzegać nad wodą, jak poradzić sobie z pewnymi wodnymi problemami: np. kurcz mięśni, zachłyśnięcie się wodą, silnymi falami, silnym prądem, wychłodzeniem organizmu. Na końcu książki 10 przykazań, jak być bezpiecznym nad wodą i to co dzieci uwielbiają: gadżety - wycinanka: zakładka do książki, legitymacja Klubu bystrych dzieciaków ze znaczkami: pływak na 6 i super wodniak.

Bezpieczni w domu - Tym razem rodzina Tomka i Majki przeżywa baaardzo pechowy tydzień. Nieszczęście goni nieszczęście - mniejsze lub większe, a są one doskonałym pretekstem do tego, by zwrócić uwagę na bezpieczeństwo. Dzieci dowiadują się, co zrobić gdy ktoś zbije termometr rtęciowy i dlaczego rtęć jest tak trująca, o tym, że nie wolno samemu brać leków z apteczki, że można popijać  je tylko wodą.  Co to takiego środki czyszczące, poznają ważne znaki BHP, których należy bezwzględnie przestrzegać, a które chronią przed wypadkiem, cenne informacje na temat oparzeń i pierwszej pomocy przy nich. Bardzo podoba nam się rozrysowany domek na poszczególne pomieszczenia z informacjami obok - jakie niebezpieczeństwa mogą tam się czaić na maluchy np. SCHODY: Są niezwykle niebezpieczne. Chwila nieuwagi i lecisz w dół. Z naszego doświadczenia dopowiadamy co nieco: np. nie można podczas schodzenia trzymać rąk w kieszeni i koniecznie trzeba chwycić poręcz. Na końcu - znów 10 przykazań, jak być bezpiecznym w domu i gadżety: legitymacja, zakładka do książki i znaczki: ratownik na 6 i bezpieczny dom.

Ostrożnie z ogniem - Tomek zamiast siatkówki ma lekcję o pożarach. Na początku jest z tego niezadowolony, ale potem okazuje się, że to ważny i pasjonujący temat. Co może wywołać pożar, jak powiadomić o pożarze, ważne telefony alarmowe (jest o nich mowa w całej serii), jest też wizyta u strażaków: dzieci dowiadują się jak wygląda praca strażaka i akcja ratunkowa, w szkole przeprowadzony zostaje próbny alarm, dzieci poznają znaki ewakuacyjne i gaśnicę, małych bohaterów i 10 przykazań , jak postępować  z ogniem, legitymacja, znaczki: wziął udział w akcji oraz pomocnik strażaka, zakładka.

Seria Akademia Bezpiecznego Dziecka to bardzo wartościowa pozycja - podpowiadam ją rodzicom, którzy chuchają na zimne, a życie często pokazuje, że warto. Na pewno tematy nie zostały całkowicie wykorzystane  - ważne jest, by skorzystać z idei tych książek i rozwinąć wątek w rozmowie z dzieckiem, wykorzystując przy tym własne doświadczenia i wiedzę. Temat jest podany bardzo atrakcyjnie, teksty ciekawe, ilustracje - całe mnóstwo, kolorowe, charakterystyczne. Miłośnicy Olgi Reszelskiej natychmiast rozpoznają jej kreskę. Odcinek wodny jest w tonacji niebieskiej, o pożarze: pomarańczowo - czerwonej. To też dobry pomysł, gdyż te kolory od razu kojarzą się z tematem i świetnie wpisują się w klimat tych edukacyjnych opowieści.

W serii ukazała się też książka pt. Bezpieczni w górach.

Wiek 6+

Wydawnictwo Wilga

Na skraju miasteczka stał dom. Niby zwyczajny, jak wszystkie inne domy, ale niezupełnie… Jedni twierdzili, że jest parterowy i ma dach pokryty czerwoną dachówką. Inni upierali się, że dach wcale nie jest czerwony, tylko zielony, a dom – piętrowy i z dużym kominem. Byli i tacy, którzy przekonywali wszystkich, że w tym miejscu żadnego domu nie ma, tylko rośnie gęsty las, w którym mieszkają … WAMPIRY!

Po takim wstępie nie sposób się nie zainteresować tą miłą książką. Piszę miłą, bo jest to wprawdzie opowieść z dreszczykiem (dla najmłodszych!), jednak wampiry w niej występujące są przeurocze, miło nastawione do ludzi, i są w ogóle takie jakieś inne niż ich kuzyni z książek dla dorosłych. Nawet czosnku się nie boją, w dodatku od czasu do czasu gubią swoje straszne wampirze zębiska tak opiewane w filmie i literaturze i lubią kolor czerwony i od czasu do czasu kupują drewniane kołki. Mało tego - babcia Fibrycukella nosi olbrzymie główki czosnku zamiast korali. Przygoda z wampirami zaczyna się pewnego dnia, kiedy to rodziców Kazia odwiedza dziwny niejaki pan Zdzisław Nieświerzy przez „rz”. Zleca ojcu chłopca renowację i dekorację wnętrz swego starego domu w miejscowości o znamiennej nazwie … Wampirzyce. Dom posiada mnóstwo zakątków, zakamarków, które kuszą, by w nie wleźć i pobuszować trochę. Dla małego siedmioletniego chłopca żądnego przygód, to prawdziwy raj. Taką gratką jest przede wszystkim strych, gdzie Kazio odkrywa starą skrzynię, w której mieszkają … wampiry. Ale spokojnie – bardzo przyjazne, gościnne, życzliwe, z dużym poczuciem humoru, którym zarażają innych. Wspomniana już babka Fubrycukella, dziadek Hongogard, Zuzulinda, wujek Drakula  - to nowi znajomi Kazia. Wampirzy dziadkowie zastępują chłopcu dziadków biologicznych, których nie ma, pomagają mu w różnych kłopotach, stają się powiernikami,  starają się go zrozumieć i podpowiedzieć, jak należy postępować w pewnych trudnych życiowych sytuacjach.  

Książka napisana ze swadą, dużą porcją dowcipu, z fajnymi dialogami. Świetnie nadaje się dla dzieci, które właśnie zaczynają swoją przygodę z samodzielnym czytaniem – duże litery, krótkie rozdziały. Dobre książki poznaje się też po tym, jak brzmią, gdy się je czyta na głos. Nam czytało się ją wybornie.

I jeszcze ilustracje Olgi Reszelskiej – oddają klimat tej historii, Są śmieszne, charakterystyczne,  w tonacji czarno – biało – szarej pasują w sam raz do tej wampirzej historii.  

W tej książce wszystko pachnie czosnkiem – nawet krem do tortu, budyń, pączki:) I jest dużo zabawy.

Wiek 6+

Wydawnictwo Wilga