Po dłuższej przerwie znów gościmy na jednej z najsłynniejszych ulic Londynu: Windsor Gardnes numer 32, gdzie u państwa Brown zamieszkuje Miś Paddington, gość z mrocznych zakątków Peru.

Tym razem pan Gruber, przyjaciel misia, zabiera go na wycieczkę po mieście. I jak to z Paddingtonem zwykle bywa, pewnie znów stanie się coś … nieoczekiwanego, zaskakującego i śmiesznego. W czerwonym kapeluszu z wielkim rondem, niebieskim płaszczyku, z walizką pełną ulubionych kanapek z marmoladą (bez tego ani rusz), z parasolem – o ten Paddington to ma nosa, obaj panowie wyruszają w drogę. A jak zwiedzać Londyn, to najlepiej słynnym czerwonym wycieczkowym autobusem bez dachu.

-Pewnie kierowca przez przypadek wjechał pod zbyt niski wiadukt – wykrzyknął [miś]

Kto zna Paddingtona, ten wie, że miś ma wielkie szczęście do nieszczęść mniejszych i większych, które pojawiają się ni stąd ni zowąd. Więc najpierw chmara turystów, która dosłownie oblepiła bogu ducha winnego Paddingtona, potem dziwna heca z wskakiwaniem i wyskakiwaniem z autobusu, wreszcie straszny rozgardiasz w tłumie rozfotografowanych i rozgadanych turystów. Tego było już za wiele dla biednego misia, który poczuł ulgę w zaciszu kawiarnianego stolika. Ale czy to koniec kłopotów sympatycznego czworonoga?

Miś Paddington to legenda. Znalazł się na świecie przez przypadek. Autor podarował swej żonie pluszowego misia, którego imię pochodzi od nazwy londyńskiej stacji metra. Potem powstała książka. I choć minęło ponad 50 lat od wydania pierwszej historyjki o misiu, ten nadal jest wizytówką miasta. I mimo, że jak sam mówi, jego ojczyzną jest dalekie i egzotyczne Peru, sam miś jest bardzo angielski. Już sam jego ubiór – akurat w sam raz na kapryśną pogodę na Wyspach. Turystyczna starszyzna chce do królowej do pałacu Buckingham, dzieciarnia na stację Paddington. Paddington promuje miasto, które też jest obecne w tej części. Rozpoznajemy je na widoczkach, które pokazuje towarzysz wycieczki misia Paddingtona. Książka kolorowa. Miłośnicy tej kultowej postaci będą ukontentowani – ilustracji sporo. Lektura dobra dla dzieci wprawiających się czytaniu – tekstu w sam raz, aby nie zniechęcić i duża czcionka. Do tej pory na świecie wydano ponad 35 mln książek o Paddingtonie. W Polsce można uczyć się z nim angielskiego na stronie http://www.paddington.com.pl/ Działa też Klub Misia Paddingtona, a w warszawskim zoo jest prawdziwy Miś Paddington, który ma aż dwóch ojców chrzestnych – zostali nimi Wojciech Mann i Michał Rusinek, tłumacz przygód Paddingtona.

Rzeźba przedstawiająca Misia Paddingtona na stacji Paddington w Londynie. [Źródło - Wikipedia]

Wiek 3+

Wydawnictwo ZNAK

Do tej pory pisałam o Paddingtonie dla maluchów (3+). Teraz czas na wersję dla starszaków. Może na początek moja krótka refleksja – otóż cieszę się bardzo, że na rynku zalanym (dosłownie) przez disney’owskiego, skądinąd całkiem sympatycznego ale …hm, hm, no, właśnie, Kubusia Puchatka, znalazło się miejsce również dla Paddingtona. Przetłumaczony przez biegłego w pisaniu Michała Rusinka (Mały Chopin) przybył do nas po raz kolejny w całej swej okazałości. Pamiętam, że kilka lat temu była próba reaktywowania Misia Paddingtona przez jakieś wydawnictwo (nie pamiętam, jakie), ale odnoszę wrażenie, że chyba niezbyt poradziło sobie ono z legendą. Potem była dłuuuuuga cisza, a teraz co kilka miesięcy mamy Paddingtona w nowej odsłonie. Czy wiecie, że Miś ma już 50 lat? Jakże zmienił się świat. Nawet mroczne zakątki Peru, ojczyzna Paddingtona, już nie są takie mroczne jak kiedyś. Pojawiły się gadżety i nawet edukacyjna strona internetowa. Jednak pomijam już to całe zamieszanie wokół Misia, ponieważ osobiście wolę tego najzwyklejszego Paddingtona, czarno – białego, narysowanego przez Peggy Fortnum, bez maskotek, kubeczków itd. Najlepiej – oddać się w ręce wyobraźni. Pewnie jestem staromodna, ale, no cóż… taka już jestem. Stronę internetową moje dzieci też pewnie odwiedzą dopiero za lat kilka. A więc, wracając do słowa pisanego - dla niewtajemniczonych  - na dobry początek  przyjaźni polecam książkę – Miś zwany Paddington, a potem można czytać już wszystko z górki, co nam wpadnie w ręce.

Początki Misia związane są z pewną wigilią sprzed 50 laty, kiedy to Michael Bond kupił swojej żonie pluszowego niedźwiadka. Imię pochodzi od pobliskiej stacji metra Paddington. Czytając o misiu ogarnia mnie zawsze fala ciepłych uczuć i wspomnień. Świat, którego już nie ma. Jak czułby się dzisiaj, gdzie trzeba mieć czasami silne łokcie, by wywalczyć swoje. Dobroduszny, gapowaty, powolny, dziecięco naiwny – demaskuje nasze wady, stereotypy, dziwaczne przyzwyczajenia – też cwaniactwo, gruboskórność, krótkowzroczność.

W tej części Paddington pomaga sąsiadowi, panu Curry’emu, w walce z atakiem zimy, zostaje zaproszony na wspaniałą uroczystość do fabryki marmolady, urządza gruntowne porządki, spędza dzień nad morzem, ratuje sytuację podczas gry w krykieta. Czytam sobie Paddintona, przypomina mi się pierwsze spotkanie z nim wiele wiele lat temu. Paddington broi, broni się, dyskutuje, tłumaczy. Podśmiechuję się do siebie pod nosem. Przypomina mi się cytat z Gogola – I z kogo się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie.  I coś w tym jest. Naprawdę, wierzcie mi.

Wydawnictwo ZNAK

Czy można przejść obojętnie obok takiej okładki? Pachnie świętami, do których jeszcze tylko cztery tygodnie. Sama książka wygląda jak prezent pod choinkę. Czerwień na brzegach błyszczy, tytuł i ozdoby na drzewku również. Cudo! A w środku gratka dla wielbicieli Miśka, który, jak z pewnością pamiętacie, przybył z mrocznych zakątków Peru. I dobrze się stało, bo rozruszał konserwatywne i troszkę sztywne typowe angielskie państwo Brown. Ą, ę bułkę przez bibułkę. Paddington ma zupełnie inną mentalność. Tam, gdzie się pojawi, zaczyna się coś dziać, robi się niezłe zamieszanie, zupełnie jakby nie znosił tego angielskiego spokoju, konwenansów i dobrego wychowania. No tak - typ południowca – i to teraz, w samym  środku zimy. Mały zwierzak w czerwonym kapeluszu i niebieskim płaszczu ma to wszystko w niedźwiedzim nosie. Robi to, co uważa  za słuszne.

W części gwiazdkowej Misiek wydaje wszystkie swoje oszczędności na wycieczkę do Zimowej Krainy Cudów.  Ma zamiar zobaczyć zimowy ogród Świętego Mikołaja, latarnię morską na Biegunie Północnym i warsztat Świętego Mikołaja. Czy wycieczka okaże się spełnieniem misiowych marzeń? Co Paddington dostanie w prezencie od zacnego pana z białą brodą?  

To już nasze kolejne spotkanie z Paddingtonem, misiem niesamowicie popularnym na Wyspach. Zawsze, gdy towarzyszę Tomkowi przy lekturach M. Bonda, łamię sobie głowę, jakich czarów użył autor, że oczarował swoich rodaków tą postacią. Przecież Miś jest taki nieangielski. Jednocześnie, to dobrze świadczy o mieszkańcach GB, że tak ciepło i z wyrozumiałością zaakceptowali i przyjęli na swoje łono mega-ODMIEŃCA.

Obrazkowa wersja misia Paddingtona spodoba się już najmniejszym maluchom (3-5lat, ale ja mam prawie ...hm hm - i też się podoba:)). Kolorowa, na obrazkach tyle się dzieje, można opowiadać i opowiadać. I te pytania – Kiedy będą święta? Co jest w tych paczkach (na obrazku)? Czy zimą można jeść lody? Dlaczego renifer się przewrócił? Mało? Spróbujcie sami ze swoimi dziećmi. Świątecznie urocze.

Wydawnictwo Znak