Zakładki:
Dla dzieci
Lubimy czytać:) Książki ustawiam na półkach według kategorii: półeczka maluchów, starszaków, 6-10, 10+, półeczka młodzieży i rodziców. Wszystko w tagach
Autorzy i ilustratorzy książek
(c) copyright Prawa autorskie zastrzeżone. Jakiekolwiek kopiowanie lub inne wykorzystywanie treści mojego blogu jest zabronione bez uprzedniej zgody autora
O książkach dla dzieci
Szablon blogu
Tutaj piszę o książkach
Wydawnictwa, z którymi współpracuję
Tagi
Najlepszy blog o książkach dla dzieci/ młodzieży według portalu dużeKa:) eBuka 2013 jest moja! Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać Popieram Internet Bez Chamstwa Spis moli
środa, 26 kwietnia 2017
Brzuchem do góry - Urszula Palusińska

Książka, która od kilku dni leży na moim stoliku nocnym Przypomina o tym, co w życiu ważne. Myślę sobie przeglądając ją – bezczelnie – taaak, tego mi właśnie trzeba. Słodkiego nicnierobienia dla sztuki – leżenia brzuchem do góry. Pogoń pośpiech – za czymś niby ważnym, priorytetowym. Urszula Palusińska pomaga swoją historią uzmysłowić nam, że niekiedy warto odpuścić. Ziemniaczki niech spokojnie dochodzą – ja tymczasem podobnie jak ciocia poleżakuję chętnie w ogrodzie i zobaczę, co w koronach drzew gra.


Pewne upalne popołudnie. Powolne, leniwe. Grupka ludzi odpoczywa beztrosko na łonie natury. Czytanie gazety, drzemka, opalanie się, żeglowanie. Niektórzy muszą pracować: listonosz, stolarz. Ale i oni potrafią w codziennym zajęciu znaleźć 5 minut dla siebie. Podczas tej letniej maniany jest czas, by przyjrzeć się jak pająk tka sieć, ptaki szybują w słońcu, ważka trzepocze skrzydełkami, w  górze wysoko leci samolot. Czuje się beztroskę chwili, odprężenie. Na minimalistycznych ilustracjach zaledwie kilka plam, które układają się w kształty, kontury postaci, części ciała lub elementy natury. Niekiedy jakby cienie, innym razem nienaturalnie ciemnie – w letnim świetle – takie cuda dzieją się na naszych oczach. Raz z całkiem bliska – można spotkać się oko w oko z dziurkami od kapelusza, kosmatym pająkiem. Innym razem – ze sporej odległości. Z różnych perspektyw. Jakby ktoś z aparatem przygotowywał reportaż o rodzinnym leżeniu do góry brzuchem. Człowiek w naturze wśród pszczół, ciem, kwiatów, traw drzew. Czasem odnoszę wrażenie, że autorka uczy nas postrzegania świata okiem dziecka. Starsi nie mają czasu na to, by pochylić się nad pająkiem, trawą, dziurkami w nakryciu głowy. Dzieci potrafią w mieszaninie mnóstwa mnóstwości dostrzec jakiś szczegół, małą istotkę, punkt na niebie. My dorośli mamy ważniejsze rzeczy na głowie. Ale czy wtedy nie tracimy tego „czegoś”?


Książka, która uczy afirmacji życia. Coś w rodzaju carpe diem. Gonimy za czymś  jednocześnie nie dostrzegając uroków życia codziennego, chwil, które przemijają, obecności najbliższych. Bardzo optymistyczna lektura, która przypomina o tym, by zwolnić. By wziąć do ręki książkę taką jak ta właśnie i najzwyczajniej o niczym innym nie myśleć. By poleżeć brzuchem do góry – tylko dla siebie, bez celu, dla własnej przyjemności. 

O ilustratorce na stronie wydawnictwa czytamy:

Twórczyni filmów animowanych i ilustratorka. Książka "Majn Alef Bejs" z jej ilustracjami zdobyła prestiżową BolognaRagazzi Award w kategorii non fiction, srebro w konkursie European Design Awards i wyróżnienia na biennale ilustracji ILUSTRARTE w Lizbonie oraz w konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY.

Wiek 5+

Wydawnictwo Dwie Siostry

piątek, 31 marca 2017
24 godziny. Coś się dzieje w porcie - Britta Teckentrup

W porcie tyle się dzieje: wpływają i wypływają statki, jedni marynarze szorują pokład, inni rozładowują kontenery, wszędzie kręcą się turyści i pasażerowie.  Statki wycieczkowe, towarowe, pasażerskie, małe łódki i całkiem malutkie łódeczki. Każda rozkładówka (olbrzymia! Po rozłożeniu: 512 mm x 670 mm) to sporych rozmiarów scena z życia portowego. Od poprzedniej strony minęło zaledwie parę chwil, a już tyle się zmieniło. Czy dzieci odszukają swoich ulubionych bohaterów? Malarz, który dopiero co nadszedł, właśnie rozłożył sztalugi i maluje widoczek. Do pustej przed chwilą tawerny zawitali pierwsi goście. Sprzedawca ryb zachwala swój towar. Głośno nawołuje: „Świeże ryby! Prosto z morza!” Patrząc na ilustracje ma się wrażenie, że słyszy się gwar, nawoływania, pohukiwania statków, śmiech i rozmowy.

Dzieci śledzą ”kroki” wybranych postaci. Dokąd udaje się liczna rodzina zajączków? Gdzie łowi ryby Protazy Pies? Jak to się stało, że mały pingwinek znalazł się za burtą.


Mnóstwo postaci, miejsc, statków do analizowania i śledzenia. Życie w porcie toczy się od świtu do nocy. Godziny mijają na zegarach umieszczonych w lewym górnym rogu. Książkę można czytać na różne sposoby: korzystając z krótkich pytań pomocniczych postawionych na każdej rozkładówce: np. „Kto wyprowadza Bellę na spacer?”, „Co wyłowił Protazy Pies?”. W ten sposób dzieci poznają imiona bohaterów. Choć na samym końcu na okładce – można zobaczyć ich wszystkich. A może maluchy pokuszą się o odnalezienie wszystkich bądź ulubionych postaci w książce? Może wymyślą dla nich jakieś ciekawe historie z ich życia? Klabater Kot, Eugeniusz Orzeł, Karol Kaczka, Pelagia Pingwin właśnie na to czekają. Takie książki dają naprawdę wiele możliwości na spędzenie z nimi wolnego czasu – wystarczy tylko poruszyć niteczki wyobraźni.

Ten rodzaj książki znany jest już na naszym rynku. Jest mnóstwo tytułów, które nawiązują właśnie do takich rozwiązań. Ciąg dalszy opowiedziany nie słowami ale obrazami. Ktoś zmienił miejsce swojego pobytu, rozmówcę, zajmuje się obecnie czymś innym, coś innego teraz jest w kręgu zainteresowania danej postaci. Takie książki ćwiczą oko i rozwiązują języki. Doskonała zabawa dla czytelników w każdym wieku. Książka jest solidnie wydana – na grubych kartonowych kartach. Dzieci bez obaw mogą przewracać kartony tam i z powrotem – i szukać, śledzić, analizować. Jest kolorowo, tłoczno. A jaka radość w oczach malucha, gdy już odnajdzie to lub kogoś, kto na chwilę znikł z jego oczu.

Wiek 3+

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

piątek, 17 marca 2017
Dlaczego? Księga najciekawszych pytań i odpowiedzi na temat nauki, przyrody i świata - Catherine Ripley/ il. Scot Ritchie

Dzieci z natury są ciekawe świata. Kiedy tylko zaczynają mówić – pojawiają się pytania: Dlaczego? Czemu? Po co? A kiedy w naszym domu faktycznie pojawią się trudne pytania, wówczas można sięgnąć po ściągę w postaci tej książki. A może właśnie ta pozycja wyprzedzi dziecięcą ciekawość. Można dzieciaki dosłownie zaatakować książkowo. Bo w tej książce dzieci znajdą mnóstwo pytań i odpowiedzi dotyczących nauki, przyrody i świata. Całość podzielona jest tematycznie: miejsca i zagadnienia. Co my zatem tutaj mamy? Kąpiel, supermarket, sen, dwór, kuchnia, zwierzęta gospodarskie. Odpowiedzi są krótkie, konkretne. Trafiają w tzw. punkt. Bez zbędnych dłużyzn dzieci dowiadują się dlaczego trzeba myć zęby, mydło jest śliskie, podczas kąpieli marszczą się palce, makaron ma różne kształty, tulipany zamykają się na noc, gwiazdy migocą, niebo jest niebieskie, płyn do mycia naczyń się pieni, mniszki lekarskie zmieniają się w  białe puszyste dmuchawce.

Dlaczego? Co? Czym? Skąd? Gdzie? Jak?

Razem pond 70 pytań i odpowiedzi. Każdy rozdział zakończony ciekawostkami o otaczającej rzeczywistości. W każdym rozdziale inne dziecko jest przewodnikiem po świecie. Książka kolorowa, z licznymi ilustracjami, na samym końcu indeks z hasłami – łatwo odnaleźć to, czego się szuka. Książkę można czytać już małym dzieciom. Starsze dzieci znające litery mogą ćwiczyć na tych tekstach naukę czytania – szeroka linia i duże litery na pewno to ułatwią.

Wiek 5+

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

czwartek, 16 marca 2017
Harry Potter i przeklęte dziecko - Joanne K. Rowling, Jack Thorne, John Tiffany

Kiedy kilka lat temu J. K. Rowling zapowiedziała, że ukaże się ostatni tom Harry’ego Pottera, pomyślałam sobie przekornie  – „Jeszcze zobaczymy”. Pewnie nie byłam w tym odosobniona. Bo popatrzcie sami – ktoś napisał bestseller na miarę wszechczasów – wciągającą książkę, która sprawiła, że niejadki książkowe zaczęły pożerać strony zapełnione literkami – a tu taka informacja – TO JUŻ JEST KONIEC. Po latach ukazała się kontynuacja – w innej formie, już w innych czasach – wszak Harry dorósł, założył rodzinę i pracuje. Książka jest i wywołała różne reakcje – przynajmniej tak mogę powiedzieć po obserwacji własnego podwórka. Jak się okazuje- opinie są podzielone – jedni zadowoleni, inni kręcą nosem. Moje starsze dziecko zachwycone – odpowiadała mu przede wszystkim forma – „Harry Potter i Przeklęte Dziecko” to tak naprawdę scenariusz sztuki teatralnej, który ma w gruncie rzeczy aż trzech autorów. Tomek przeczytał szybko – z łatwością odnalazł się w krótkich teksach, szerszej interlinii, wciągającej fabule. Natomiast moja młodsza siostra, która przed laty po nocach chodziła do księgarni po nowy tom serii, tęskni za dawnym Harrym – opisami oddającymi klimat czarodziejskiej krainy i wojny jaka toczyła się między Dobrem i Złem. Monia siedziała u nas, przeglądała książkę pociętą na role, cmokała i cmokała. Potem pożyczyła przeczytała i stwierdziła, że miała rację.

Kontynuacja Harry’ego …. hm hm hm. Tak sobie głośno myślę, że każdy fan książek lub filmów tak naprawdę choć raz zastanowił się nad tym, jak ułożyło się życie bohaterów książkowej sagi. A jeśli nie ułożył w głowie gotowego scenariusza to pewnie choć raz zadał sobie pytanie: „Ciekawe, co było dalej?”. Ponoć miłośnicy książki na różnych forach wymieniali poglądy, snuli domysły, tworzyli swoje wizje. Tutaj tytułowy ulubieniec milionów Harry Potter tak naprawdę nie do końca jest na pierwszym planie. To jego syn Albus wysuwa się na prowadzenie. Harry musi unieść brzemię sławy – wszak nazwisko i czyny zobowiązują. Syn nie jest dzieckiem łatwym. Jego upór często irytuje – chciałoby się nim potrzasnąć i powiedzieć: „Chłopie, co masz ze swojego ojca?” Może wynika to znów ze swego rodzaju porównań z małym Harrym, biednym sierotą, który od samego początku chwycił wszystkich za serce i zaskarbił sobie sympatię milionów dzieciaków i dorosłych, którzy z zapartym tchem śledzili losy małego czarodzieja. W moim przypadku musiało trochę wody upłynąć, by przekonać się do Albusa – ale to sprawa indywidualna. Trzymałam kciuki za Harry’ego, który musiał poradzić sobie z wychowaniem syna, jego decyzjami i wyborami. Znów można było odwiedzić dawne miejsca, spotkać dawnych bohaterów - Rona, Hermionę, nauczycieli Hogwartu. Pytanie – jak odbieracie ich po latach – czy zmienili się – a jeśli tak – to na lepsze czy na gorsze? Autorzy znów przekazują jak ważne w życiu są pewne nieprzemijające wartości: miłość, przyjaźń, honor, odwaga. Słowa w dzisiejszych czasach brzmiące jakoś dziwnie. Myślę, że w ocenie tej książki miesza się dosłownie wszystko – ciekawość, sentyment, otwarcie na nowe, przyzwyczajenia. Ja osobiście lubię książki klasyczne – ale jestem świadkiem czytelniczego zadowolenia mojego syna i jego kolegów. Można by tu dyskutować chyba do wieczora – więc niech każdy sam wyrobi sobie zdanie na temat książki. A na sam koniec oczywiście pojawia się stare pytanie – a jakże – czy będzie ciąg dalszy?

Wiek 11+

Wydawnictwo Media Rodzina

niedziela, 12 marca 2017
Działka dziadka działkowicza - Katarzyna Bogucka

Katarzyna Bogucka nie nadała głównemu bohaterowi imienia i to był strzał w dziesiątkę. Dziadek to w końcu dziadek. Każdy bardzo swój, osobisty, rodzinny. Znam kilku dziadków i wszyscy pałają miłością do ogrodu. Ach te dziadki: Geniu, Stasiu, Paweł, Piotr. A babcie? Wprawdzie nie o nich ta książka, ale nie sposób tutaj ich nie wspomnieć. Działkowicze całą gębą i z oddanym sercem. Gotowi poświęcić cały wolny czas, by tylko realizować swoją ogrodniczą pasję. Co to nie tylko wyhodują, ale i przetwory zrobią. Tak jak książkowy dziadek. Dlatego też twierdzę, że ta książkowa historia jest zaledwie początkiem mnóstwa innych rodzinnych przedsięwzięć. U nas dziadek Geniu przez długie lata był w dodatku prezesem ogródków działkowych w naszym miasteczku. Zna mnóstwo ludzi, historii, opowieści działkowych. No i świetnie zna się na ogrodzie. Ktoś kiedyś powiedział: chcesz być szczęśliwy przez cale życie – załóż ogród. I coś w tym jest. Potwierdzam.


Katarzyna Bogucka w klimatycznej historii opowiada o tym, co się dzieje na działce. Jest czas prac wiosennych, jest w końcu czas dojrzewania i zbierania owoców pracy. Z tej książki dzieci dowiadują się jakie prace należy przeprowadzić na działce, jakie warzywa i owoce można zebrać. Kto pomaga i w czym. Oprócz pielenia, sadzenia, zbierania warzyw i owoców jest też kwestia wyżywienia wszystkich pomocników. Bo przecież na działce na pewno jedzenia jest w bród. A na świeżym powietrzu wszystko wyjątkowo dobrze smakuje. Autorka na końcu zauważa, że nie każdy ma dziadka z działką. Dlatego też zachęca do zakładania mini-ogródeczków na parapetach okiennych i balkonach. Podpowiada rośliny, które można uprawiać w takich utrudnionych minimalistycznych warunkach. Podaje też przepisy na wyborne potrawy. Przecież to, co się wyhoduje, trzeba zjeść. Nie da się tego zrobić od razu, więc działkowe skarby można zamknąć w słoikach. Jesienią i zimą docenimy ich smaki. Jak zrobić przecier pomidorowy, lemoniadę bazyliową, ciepłe maliny, powidła śliwkowe bez cukru, sok z malin. Jak suszyć zioła i morele, jak zamrozić natkę pietruszki. Być może dzieci po lekturze tej książki zainteresują się kulinariami. Na samym końcu został przedstawiony wykres  zbioru popularnych warzyw i owoców. W książce mnóstwo plenerów ogrodowych, w których pierwsze skrzypce grają skarby z drzew i grządek. Przewijają się liczne osoby – pomocnicy. Charakterystyczne ilustracje Katarzyny Boguckiej, które znamy już z innych książek. Najważniejsze jest to, że pewnie odnajdziemy tutaj i siebie i najbliższych z naszej rodziny buszujących chętnie w naturze.


Wiek 5+

Wydawnictwo Widnokrąg

środa, 01 marca 2017
Gębolud - Roksana Jędrzejewska-Wróbel/ il. Agnieszka Żelewska

Książka w mądry sposób pokazuje, że w każdym człowieku kryją się olbrzymie pokłady dobra, trzeba je tylko wydobyć na zewnątrz. Gębolud jest ponoć okrutnym czarownikiem. Ponoć to dobre określenie. Niby jest zły do szpiku kości, ale sam nie jest o tym do końca przekonany. Ooo – trudno mu się samemu zdefiniować.

Tkwi po uszy w swoim złym, brudnym i złym świecie, choć w głębi swojej Gęboludowej duszy marzy o zupełnie czymś innym. Podczas lektury wyczuwa się jego rozterki i wahania. Dlatego tak dobrze czuje się u wróżki Hortensji, u której panuje porządek aż miło: wszystko pokładane, czyściutkie, na swoim miejscu.

Nieeee, Gębolud nigdy się do takich ciepłych uczuć i tęsknot publicznie nie przyzna. Ale wykorzystuje sytuacje, wyszukuje je wręcz, by od czasu do czasu – niby to z jakiejś głębokiej potrzeby, odwiedzić swoją miłą sąsiadkę. Tym razem Gębolud zapragnął pożyczyć zieloną piórkową miotełkę. Człek ów bowiem ma zamiar doprowadzić choć trochę do porządku swoje zapuszczone domostwo. Jakże będzie wielkie zdziwienie – i Gęboluda i nasze, gdy miotełka przemieni się w ...


Nieeee, niczego nie wyjawiam, bo zakończenie jest tak zaskakujące, że po zdradzie, iż sprawcą był ogrodnik, nie mielibyście tak wielkiej frajdy z lektury.

Zabawna i mądra historia o tym, że każdy tak naprawdę tęskni za poukładanym życiu, cieple rodzinnym, bliskiej mu osobie. W końcu to lektura o nadziei, że wszystko może się zmienić o 180 stopni. Trzeba tylko wziąć się za siebie. A jeśli pomoże w przemianie ktoś bliski – to radość z sukcesu jest co najmniej podwójna.


Książka wyraźnie podzielona jest na dwie części: ciemniejszą i jaśniejszą. Ta ciemna to przeszłość Gęboluda. Jasność – nowe życie. Do Agnieszki Żelewskiej mam generalnie słabość. Jej ilustracje są promyczkiem w podręcznikach szkolnych moich dzieci. Na półce mamy kilka książek, które zdobią ilustracje pani Agnieszki. Lubię jej wizję dziecięcego świata. Tutaj Gębolud od samego początku budzi mimo wszystko sympatię.  Na początku gębula niby obleśna, zarośnięta i brudna – a  jednak widać pod nią przyzwoitego osobnika, który szuka recepty na życie. I baaaardzo mi się podobają elementy florystyczne. Ja po prostu lubię ogród. I cieszę się razem z podarku Hortensji, którym został obdarowany nasz bohater na końcu książki.

Rozumiem Hortensję, że do róży można mieć słabość. Też tak mam:) W moim ogrodzie rośnie blisko 40 gatunków:) I już się cieszę na wiosnę i lato:) 



 

Wiek 3+

Wydawnictwo Bajka

poniedziałek, 27 lutego 2017
Przenosiny - Arthur Geisert

Na pewno słyszeliście, że nasionko mniszka lekarskiego z naszego ogródka niesione wiatrem może powędrować w świat, daleko daleko – za góry, rzeki, morza i góry. Może spaść na ziemię w takiej oto Szwecji albo Norwegii, może zapuścić korzenie. Dzieje się tak za sprawą puchu kielichowego, który moje dzieci potocznie nazywają „helikopterem”.  I z takiej oto malutkiej (uwaga uwaga – sprawdziłam) niełupki wyrasta całkiem nowa roślina, która swój początek miała na naszej grządce, pobliskiej polnej dróżce czy łące. 

Właśnie o tym – między innymi jest kolejna książka z serii: Historia bez słów. To opowieść o nasionku, które pewnego dnia ląduje na pewnej wyspie. Jej mieszkańcy (nie ludzie – małe świnki?) pielęgnują go: sadzą, podlewają, doglądają okiem troskliwego ogrodnika. Nie na darmo – bo przyszłość pewnego dnia zaskoczy owych mieszkańców, a roślina odwdzięczy im się za okazaną troskę. Dorodny mlecz uratuje mieszkańców przed wulkanem, który ni stąd ni zowąd wybucha i stanowi ogromne zagrożenie dla wszelkich istot zamieszkujących wyspę. Dojrzałe nasionka mniszka przypominające olbrzymie parasole pomogą świnkom przy ewakuacji z wyspy. Za ich pomocą mieszkańcy wraz z dobytkiem docierają do bezpiecznego miejsca, gdzie zaczną nowe życie.

To historia dla wszystkich – nie tylko tych, którzy jeszcze nie potrafią czytać. Fascynująca, trzymająca w napięciu walka o przetrwanie. Niczym thriller – tyle że bez słów, opowiedziany obrazami. To właśnie ilustracje motywują, by mówić o tym, co się widzi, by opowiedzieć tę historię po swojemu. Poruszają wszystkie nitki wyobraźni, rozwiązują język. Tę książkę można czytać na różne sposoby – głównym bohaterem mogą być świnki, może być roślina, może być sama wyspa. Jakże ciekawym doświadczeniem będzie odczytanie tej historii z różnych perspektyw.

Poszukałam w necie – jak się okazuje – Przenosiny to nie jedyna książka o losach mieszkańców wyspy. Puszczamy zatem oko do Wydawnictwa o jeszcze. Może kiedyś…

Wiek 3+

Wydawnictwo Zakamarki

środa, 08 lutego 2017
Przyjęcie dla motyli - Ruth Krauss/ il. Maurice Sendak

 

Dorosły mógł napisać o tym książkę, ale sam by na pewno takich treści nie wymyślił. Wyobrażam sobie parę autorów: Ruth Krauss i Maurice’a Sendaka, obserwujących dzieci podczas zabawy, rozmów w dziecięcym kręgu (naprawdę podsłuchać coś takiego – to bezcenne doświadczenie) lub zbierających zapiski wśród znajomych „posiadaczy” dzieci.

Dziecięce mądrości, puenty, trafne spostrzeżenia, oczywiste oczywistości, z których dorosły nie zdawał sobie sprawy. Jak choćby takie stwierdzenie, że „ślub jest po to, żeby twoi bracia i siostry dorośli i go wzięli, i żebyś wtedy mógł być jedynakiem”.

Albo: „Nos jest po to, żeby go wściubić”.

Albo: „Gdybym miał ogon, ciągnąłbym nim wózek, a rękami zrywałbym kwiaty”.

Ta książka to kwintesencja dzieciństwa, wypełnionego zabawami, wielkimi małymi mądrościami rzuconymi ot tak sobie – niby mimochodem, a wprawiającymi dorosłych w totalne osłupienie. Dziecięce postrzeganie świata, zwracanie uwagi na rzeczy małe, prawie niewidoczne dla oka, rzeczy niby banalne, a jednak ważne. Czy dorosły wymyśliłby przyjęcie dla motyli, albo słowa piosenki „na wertepy”, albo określenie zdezelowanego rowerka, albo „małe grzmoty”?

Dla mnie cytatem roku jest: „Kiedy jesteś bardzo, bardzo zmęczona, po prostu wyrzuć ten zmęcz”.

Proste definicje dziecięce, ale nie dziecinne: mądre, zadziewające, niekiedy zabawne i śmieszne, płynące z małego serca – i przez to szczere.

Lubię książki a'la lektury mojej mamy. Kiedy ta powstała - moja mama miała 10 lat. Maurice Sendak narysował dzieci "w akcji". Ich dzieciństwo trąci myszką, ale ma tak wiele uroku. Dzieci bawią się godzinami na dworze, krzyczą piosenki, wspólnie się bawią, cieszą się przeogromnie z pierwszego śniegu, wymyślają nowe słowa, obserwują przyrodę. Nie ma tu drogich zabawek i gadżetów. I niech mi teraz ktoś powie, że bez komputera nie można żyć:)))

Wiek 3+

Wydawnictwo Dwie Siostry

wtorek, 07 lutego 2017
Harry Potter i Komnata Tajemnic - J. K. Rowling/ il. Jim Kay

 

Nastały wakacje. Harry spędza je u wujostwa Dursley’ów. Jednak jego myśli ciągle krążą wokół Hogwartu i poznanych tam przyjaciół. Tymczasem młody czarodziej otrzymuje wiadomość: w szkole grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo. Czy Harry zrezygnuje z nauki w Hogwarcie? Co to jest ta tytułowa Komnata Tajemnic? Jaką rolę w intrydze odegra chłopak (oj niesympatyczny oj ci jest) Lucjusz Malfoy.


Wiem, wiem. Wielu zna odpowiedź na powyższe pytania. Za sprawą filmowych odcinków Potterowej serii mogę tu zostać potraktowana jak najbardziej rasowy mugol. Powyższe pytania dla tych, którzy faktycznie nie znają ani książki ani filmu. Jak Polska długa i szeroka co rusz widzowie mają możliwość oglądania Harrego – i to w ramach programów różnych stacji telewizyjnych. Tymczasem – i myślę, że w tej opinii nie zostanę w odosobnieniu – książka jest JEDNAK książką. Pełno w niej wątków pobocznych, niuansów językowych, opisów zachowań i reakcji bohaterów, które można sobie wyobrazić, a które ze względów technicznych są pomijane przez reżyserów. Nie wszystko z książki może przecież znaleźć się w filmie. Ale nie o podobieństwach i różnicach chcę się tu rozpisywać. W każdym razie temat Harrego Pottera jest ogólnie znany. Pamiętam jak podczas wizyty gości i wędrówki po rodzinnej bibliotece, dziecko „obce” wśród gąszczu różnych książek  bezbłędnie i szybko odkryło na półce właśnie jedyną książkę pani Rowling (jaką wówczas dysponowaliśmy) – z okrzykiem pełnym radości: „OOOO, Harry!!!”. Widzicie zatem, że miłośnik Harry’ego rozpozna go nawet po … grzebiecie (książkę oczywiście).

Niedawno pojawiła się druga część ilustrowanej serii. Harry Potter rośnie wraz z czytelnikami (tak zresztą zaleca się lekturę tych książek – w odstępach wiekowych). Dalsze części są dla starszych dzieci). Choć każda książka kończy się w takim momencie, że naprawdę trudno wytrzymać do kolejnych urodzinJ Toż to męka okrutna. W tej części Autorka odkrywa kolejne tajemnice Lorda Voldemorta. Hermiona coraz bardziej da się lubić. Profesor Snape wkupuje się w łaski czytelnika – choć już mnie synowie uprzedzili, że akurat jego osoby nie ma co za bardzo darzyć sympatią. Jak miło spacerować po kątkach i zakątkach Hogwartu. Choć nie powiem – często pojawia się gęsia skórka – z emocji i strachu (ale wszystko w odpowiedniej dawce).


Jim Kay konsekwentnie buduje klimat opowieści. W porównaniu z pierwszym tomem – ta część też jest mroczniejsza, bardziej tajemnicza – ale taka jest właśnie Komnata Tajemnic. Ponoć J.K. Rowling sama wybrała Kay’a na ilustratora serii. On zresztą zalicza sam siebie do fanów czarodziejskiej serii – co widać w jego podejściu do tematu i warsztacie pracy.

Ciekawa propozycja dla początkujących wielbicieli serii, jak również dla Potterowych weteranów. Och, gdybyście widzieli  moją siostrę (dorosłą już), która wychowała się na Potterze, kartkującą ilustrowaną serię. Jej wszystkie ochy i achy, wspomnienia, sympatie i antypatie odnośnie postaci występujących. Po prostu widok bezcenny.


Wiek 9+

Wydawnictwo Media Rodzina

środa, 01 lutego 2017
Królestwo, jakich wiele - Katarzyna Wasilkowska/ il. Nikola Kucharska

Czy słyszeliście o takim królestwie, w którym frytki rosną na polach a dobrobyt mieszkańców jest właśnie z nimi związany? Bo przecież jak świat długi i szeroki – wszyscy kochają frytki. Potem mieszkańcy leżą tylko na piaszczystych plażach i liczą pieniądze …. za te frytki oczywiście. Pełna humoru opowieść o krainie, w której rządzi król z charakterem. Ma córkę Tuberozę z … charakterkiem. I żonę – również charakterną, miłościwą panią.   Tematem książki jest codzienność życia na dworze – troski jaśnie państwa – a to wywołane zachowaniem królewny, a to zamówieniem „elastycznej, ultranowoczesnej korony podróżnej” dla króla (która okazała się niewypałem w postaci jakiegoś koronnego dziwoląga z kauczukowej gumy). A to wilczym apetytem miłościwie panującego. Tymczasem zbliżają się zawody w slalomie gigancie, król ledwie mieści się w kombinezonie. Ale jak trzymać formę, skoro z apetytem pojada się frytki z majonezem? A to znów księżniczkę trzeba wydać za odpowiedniego młodzieńca.

Widzicie zatem, że problemów co niemiara – może trochę wyszukanych dla zwykłego śmiertelnika, jednak my lubimy podpatrywać, co porabiają i jak żyją wyższe sfery. Katarzyna Wasilkowska potrafi rozśmieszyć młodego czytelnika. Humor w scenkach rodzajowych, dialogach, na ilustracjach Nikoli Kucharskiej.

Książka została wydana w ramach serii „Poduszkowce”. Kojarzy mi się ona z wyciszeniem przed snem. Nie jestem do końca przekonana, czy aby zaklasyfikowanie „Królestwa …” do „Poduszkowców” jest właściwie. Książka motywuje … do zabawy, w królewnę, króla, księcia, królową. I to już, zaraz, natychmiast. Przeczytać i od razu szukać zabawy. Zrobić koronę, zabawić się w bal, pomarudzić jak mała królewna. Dla mnie to inspiracja do doskonałej zabawy dla całej rodziny. Energiczna lektura, którą naprawdę dobrze się czyta i przy tym bawi. Fajne połączenie przyjemnego z pożytecznym.

Wiek 4+

Wydawnictwo Literatura

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 10