Archiwum
Zakładki:
Dla dzieci
Lubimy czytać:) Książki ustawiam na półkach według kategorii: półeczka maluchów, starszaków, 6-10, 10+, półeczka młodzieży i rodziców. Wszystko w tagach
Autorzy i ilustratorzy książek
(c) copyright Prawa autorskie zastrzeżone. Jakiekolwiek kopiowanie lub inne wykorzystywanie treści mojego blogu jest zabronione bez uprzedniej zgody autora
O książkach dla dzieci
Szablon blogu
Tutaj piszę o książkach
Wydawnictwa, z którymi współpracuję
Tagi
Najlepszy blog o książkach dla dzieci/ młodzieży według portalu dużeKa:) eBuka 2013 jest moja! Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać Popieram Internet Bez Chamstwa Spis moli
poniedziałek, 28 sierpnia 2017
Paryż. Znam to miasto - Judith Drews

Paryż to drugie miasto po Sztokholmie, które odwiedzamy dzięki książkowej serii – „Znam to miasto”. Grupa postaci mniej lub bardziej znanych pojawia się w różnych miejscach w stolicy Francji. Postacie te poznajemy zaraz na pierwszej rozkładówce. Któż jest wśród nich? Kto pokazuje nam miasto nad Sekwaną? Są tutaj m.in. Maria Skłodowska-Curie z córką, bracia Montgolfier (to ci od balonu), Pablo Picasso (mimo że Hiszpan, to przez długie lata był związany z Paryżem), Esmeralda i Dzwonnik, projektant mody Yves, pieśniarka Edith Piaf, ikona mody Coco Chanel i inni, często zwykli mieszkańcy i ich pupile.


Każda rozkładówka (olbrzymia, wymiary: 2x 25,5 na 33 cm) to inne miejsce wraz z wszystkimi postaciami. Można śledzić ich losy na różnych ulicach Paryża, w dzielnicach, w parku, muzeum. Co robi piesek słynnego projektanta, gdzie akurat przesiadują słynni bracia wynalazcy, co akurat w danym momencie robi cyganka Esmeralda i czy towarzyszy jej Dzwonnik? To takie moje pytania pomocnicze, tymczasem autorzy pod wszystkimi postaciami na pierwszej rozkładówce zadali swoje pytania. Wertując książkę należy spróbować odpowiedzieć na nie. Znajdź sowę Pabla. Jak Gilbert złamał sobie rękę? Co zdenerwowało Coco? Od kogo Maria Skłodowska-Curie i jej córka odbierają nagrodę?


Na kartkach książki oprócz tego, że można spotkać słynne osoby i zwykłych mieszkańców można również odwiedzić znane miejsca w stolicy Francji. Malownicze wzgórze Paryża Montmarte ze świątynią Sacre Coeur i czerwonym wiatrakiem Moulin Rouge, brzeg Sekwany, katedra Notre Dame, urocze mieszczańskie kamieniczki, wieżę Eiffle’a, Muzeum Luwr. Wzrok przykuwają małe sklepiki z bagietkami, uliczny teatrzyk, artyści: bukiniści, malarze i akrobaci. Mimo że książka „milczy” ma się wrażenie, że słyszy się panujący na ulicach gwar, w małych kafejkach jest tłok. Mnóstwo drobnych szczegółów, które często niewidoczne dla dorosłych, z pasją odkrywane są przez najmłodszych. A może książka o Paryżu zachęci do przedsięwzięcia jakiejś rodzinnej wyprawy do stolicy Francji?

Wiek 3+

Wydawnictwo Zakamarki

czwartek, 24 sierpnia 2017
W Jeżynowym Grodzie - Jill Barklem

W „Jeżynowym Grodzie” może wywoływać tylko ciepłe uczucia. Świat małych myszek ukryty wśród krzewów, kwiatów i drzew. Maleńki, w którym bohaterowie przeżywają radości i smutki dnia codziennego. Makóweczka Bystrzycka, Dereń Mączniak, Pan Jabłuszko, rodzina Żabuchów i inni. Spora grupa bohaterów, która mieszka w słodkich domkach z mnóstwem kątków i zakątków, które można godzinami obserwować. Tak jakby położyć się na podłodze przed domkiem dla lalek. Przeniknąć do świata zabaw i marzeń, wczuć się w rolę bohaterów, którzy krzątają się po swoich domostwach, przygotowują bajeczne potrawy: chłodnik z rzeżuchy, sałatkę z mleczy, desery z miodu, ciasteczka pierwiosnkowe. Świat, nad którym trzeba się pochylić, by go dojrzeć, ukryty wśród bujnej zieleni. Myszki wiodą poniekąd sielankowe życie (któż o takim nie marzy) uporządkowane przez regularne rytmy w przyrodzie. Pory roku decydują o tym, co stworzonka robią – a te poddają się prawom panującym w naturze. Z jednej strony – jak to zwierzęta: żyją sielsko na łonie natury, z drugiej – w swoich zachowaniach przypominają nas, ludzi. Świętują wesele, urodziny, piknik, pracują, martwią się, mielą mąkę, mieszają masło. Mało tego, odmawiają swoją mysią modlitwę dziękczynną. Nie mogę sobie tego odmówić – muszę ją Wam przytoczyć: „Obyśmy byli wdzięczni za dobre pożywienie z naszych zielonych pól”. Wiosna i lato oznaczają wzmożoną aktywność myszek. Trzeba się przygotować do zimy. Mają jednak czas na zabawę, ale też dużo pracują: we młynie, wędzą sery, sprzątają norki. Całość podzielona na osiem opowieści, pięknie zilustrowanych. Obrazki pełne szczegółów, szczególików: wyposażenie mysich domków wywołuje zawroty głowy, autorka też zadbała o szczegóły elementów ubioru, motywy florystyczne. Świat, do którego chciałoby się wejść, i który na pewno będzie miłym wspomnieniem z czasów dzieciństwa.

Wiek 4+

Wydawnictwo Znak

środa, 23 sierpnia 2017
Jak to działa? Zwierzęta - Nikola Kucharska

Dziadek Ignacy ma dwójkę wnuków: Klarę i Karolka. Dzieciaki uwielbiają zwierzęta. Cały czas wiercą też dziadkowi dziurę w brzuchu i zadają mnóstwo pytań: A dlaczego? A po co? Dziadek ma dużą wiedzę i naprawdę duże pokłady cierpliwości i wszystko tłumaczy tej dwójce: jak zbudowane są poszczególne zwierzaki, ich przystosowanie do życia w różnych warunkach, ciekawostki. A jego niby – naukowe wywody okraszone są ilustracjami. I to jakimi. Zajrzeć można do wnętrza szczura, chomika, żółwia. Ba…. żeby tylko – również dzika czy sarny. A to jest dopiero coś. Całość podzielona została na cztery rozdziały. W zwierzętach domowych znajdziemy szczura, chomika, żółwia, papugę arę, psa oraz kota. Rozdział o zwierzętach parkowych uchyla rąbka tajemnicy na temat jeża, żaby, kreta, wiewiórki, wrony siwej, gołębia i łabędzia niemego. Miastowe dzieci ucieszą się z rozdziału o wiejskim inwentarzu: krowie, świni, kozie, kurze, bocianie, koniu. Wiem coś o tym – ostatnio podczas rodzinnej wyprawy rowerowej był postój przy każdej krowie i owcy spotkanej na szlaku. Na samym końcu czekają zwierzęta leśne: lis, wilk, niedźwiedź, zając i sarna.

Dzieci często lubią zaglądać do środka. Ta książka pokazuje, co kryją w sobie zwierzęta. Znajdziecie tu konkretne informacje o pożywieniu, budowie ciała, występowaniu. Autor obala też stereotypy, jak choćby ten o tempie żółwia. Okazuje się, że żółwie potrafią się być na lądzie bardzo szybkie.

Jak psy reagują na czekoladę, czy koty czują miętę do kocimiętki, czy wiewiórki cierpią na sklerozę, czy krety dużo piją, czy gołębie żyją w parach przez cale życie? Mam nadzieję, że rozbudziłam Waszą ciekawość i że z przyjemnością zajrzycie do książki, by odszukać odpowiedzi na pytania.

Wiek 6+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

piątek, 18 sierpnia 2017
Rok na wsi - Magdalena Kozieł-Nowak

Rok na wsi obserwujemy na przykładzie gospodarstwa Piotra i Basi Listków. Dawniej było ono własnością taty i dziadka Piotra. Oprócz dwójki gospodarzy można spotkać w tym miejscu mnóstwo innych postaci: są tutaj syn Franek, jego przyjaciółka Ola, Jagoda kupująca ekologiczne produkty od Listków, babcia Hela, która pod swoją opieką ma ogród, jej sąsiadka Jadzia, Wojtek i Asia z synkiem Kubusiem – wakacjusze ładujący swoje akumulatory w letnie dni właśnie na wsi u Listków. Jest i liczna menażeria: kotka Fiona, krowa Amelia, pies Misiek, kocur Benek. Są gęsi, owce, kury, indyczki, świnki. Każdy przedstawia się krótko na początku książki.

Rok na wsi to całoroczne odwiedziny w gospodarstwie u Listków. Postacie z rozkładówki, zwierzęta i ludzie, przewijają się przez karty książki w różnej scenerii: od stycznia do grudnia. W płatkach śniegu, w wiosennej zieleni, letnim słońcu, jesiennych brązach. Duży format pozwala na obserwację różnych scen i życia gospodarzy, ich zwierząt, zmian zachodzących w przyrodzie. Miesiące zimowe – choć mroźne, na pewno są spokojniejsze dla Basi i Piotra. Zorganizowano kulig dla gości z miasta, na ognisku bulgocze gorąca zupa w kociołku, dzieci szaleją na śniegu, z komina małego domku snuje się dym. W lutym zaczynają się pierwsze roztopy, a rodzina zaangażowana jest do prac porządkowych. Troszczy się o drewno do ogrzania domu. Marzec to wiosna: nieśmiała zieleń, pęki wierzbowych kotków w rękach starszych pań, ruch w ogrodzie (skąd ja to znam?), remont płotu i maszyn rolniczych. Na wsi zawsze jest dużo roboty – i to przez cały rok.

Książka bez tekstu – same ilustracje, które mogą być nie tylko doskonałą okazją do tego, by zobaczyć co na wsi piszczy, ale też mogą być one punktem wyjścia do rozmów, do opowiadania tego, co dana ilustracja przedstawia.

Magdalenę Kozieł-Nowak znamy już  z innych książek, m.in. naszych ulubionych: „Dzieci z Bullerbyn”. Jej ilustracje pełne są szczegółów, szczególików do odkrycia. Można skupić się na obserwowaniu konkretnych postaci: ludzi i zwierząt, śledzić ich losy w poszczególnych miesiącach. Książka też kapitalnie pokazuje zmiany w przyrodzie.

Wiek 3+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

wtorek, 08 sierpnia 2017
Atlas przygód zwierząt - Emily Hawkins, Rachel Williams/ il. Lucy Letherland

Ten atlas sprawia, że dzieci na długo pochylają się nad tą książką. Nie dziwię się specjalnie, bo zanim ta lektura trafiła w małe ręce, wsiąkłam w świat atlasowy i ja.

Atlas to książka specyficzna i zwykle kojarzy się mi osobiście z zupełnie innymi treściami: suche fakty, mapy, wykresy, kilka zdjęć. Można zatem pokusić się o stwierdzenie, że to atlas inny niż … inne tego typu lektury. Tematyka – zwierzęca. 31 gatunków ze wszystkich kontynentów. Tytułowe przygody to jakaś cecha charakterystyczna dla danego zwierzęcia. I tak autorzy zachęcają do tego, by pobiegać z antylopą, popływać z sardynkami, budować gniazda z maskonurami, polatać nocą z płomykówkami. Nie jestem do końca przekonana do tego typu zabiegu, jednak myślę, że sami autorzy szukali czegoś, co by ich książkę mogło wyróżnić. Nie ma się chyba co dziwić biorąc pod uwagę olbrzymie ilości tytułów na rynku. Na pewno dana cecha wyszczególniona zresztą w opisie danego gatunku pozwoli zapamiętać coś charakterystycznego na temat osobnika: żółwie wylęgają się z jajek, hipopotamy są bardzo waleczne, sowy latają nocą, pawie lubią paradować, orangutany wychowują swoje dzieci (co akurat w przypadku zwierząt powszechne nie jest).

Sama treść jest wciągająca. Wybrano ważne informacje i ciekawostki związane z cechą wyszczególnioną w tytule. Każda rozkładówka (ogromna) dotyczy konkretnego gatunku. To zarazem pole do popisu dla ilustratora. Między obrazki wplecione są krótkie teksty, które dotyczą innych aspektów życia danego gatunku. I to też różnie w zależności od danego zwierzęcia. Nie ma tu żadnej gotowej formułki. Autorzy wyszukali co smaczniejsze kąski. I tak w przypadku orangutanów można się dowiedzieć co w ogóle oznacza słowo „orang-utan” (w języku malajskim to „człowiek z lasu”), jak odpoczywają, kto jest ich drapieżnikiem. Każda rozkładówka zawiera też malutką ilustrację z budową zwierzęcia i mapką jego występowania. Książka podzielona jest na poszczególne kontynenty. Krótki opis plus mapka z różnymi zwierzętami – nie tylko tymi opisanymi w książce. Na końcu zabawa w wyszukiwanie i alfabetyczny indeks. Mnóstwo ilustracji, przydatnych i ciekawych informacji, które pomogą błysnąć na placu zabaw i w szkole.

Wiek 5+

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

poniedziałek, 07 sierpnia 2017
Dziwne przebudzenie Smerfa Śpiocha - Peyo

Wiecie, co zauważyłam? Jeśli dziecko jęczy, że nie lubi czytać, wystarczy mu podrzucić komiks. Niby to przypadkiem. Na nocny stolik. Tak od niechcenia. Położyłam wśród ludzików lego, komórki, stosu kredek i pisaków. Potem z satysfakcją odkrywam, że dopięłam swego. Oczywiście pomarudziłam, że już późno, a on – czyli mój młodszy syn, oczęta sobie psuje przy lampie zaczytany w przygodach niebieskich ludzików. Ale czytał tak długo aż nie zobaczył „KONIEC”. Tak więc kochani – w razie czego – Smerfy są antidotum na wszystkie nieczytajki. Nie myślcie, że u mnie tak łatwo. Niekiedy też muszę zachęcać, by po książki dziecko sięgnęło. Bo przecież konkurencja nie śpi i wytoczyła wszystkie działa: te wszystkie gry i gierki, smartfony, laptopy. Nie, nie jest wcale łatwo – przyznajemy z mężem. Ale pocieszamy się nawzajem, że ci „nowsi” rodzice, będą mieli już tylko gorzej i bardziej pod górkę. Ale dość tego defetystycznego narzekania.

W tej książce aż pięć opowieści. „Dziwne przebudzenie smerfa Śpiocha”. Tytułowy bohater po przebudzeniu stwierdza, że chyba znalazł się w innym świecie. Wioska zasnuta w pajęczynach, nagryzione zębem czasu, a wszyscy członkowie niebieskiej społeczności są nobliwymi staruszkami. Jednym słowem smerfowy koszmarrrrrr.

„Pociąg smerfów” – smerfy wracają do wioski obładowane zapasami. Kosztuje je to dużo wysiłku. Proszą zatem Pracusia o pomoc. Chyba domyślacie się, co wymyśli ten pracowity smerf? Tymczasem straszny czarodziej Gargamel podczas grzybobrania przypadkiem wśród zieleni leśnego poszycia dostrzega maleńkie tory kolejowe.

„Smerf i smok” – smoki w literaturze nie mają zbyt dobrej opinii. Ale ten smok, który pojawi się w wiosce smerfów jest naprawdę sympatyczny. Jest jeden minus – ma ogromny apetyt….

„Smerfy strażacy” – smerfy postanawiają założyć w  wiosce jednostkę strażacką. Pracuś pracuje nad strażackim pojazdem, grupka innych niebiesko ludków buduje wieżę obserwacyjną. Niestety, Gargamel zaczyna igrać z ogniem, ale uwaga: stare smerfowi przysłowie mówi: kto pod kim dołki kopie, sam w nie wpada. Tak więc spokojnie, i ta historia zakończy się happyendem.

„Kret u smerfów” – kto ma działkę wie, że kret, skądinąd bardzo sympatyczne i pożyteczne stworzenie, może narobić niezłych szkód. Ten problem mają właśnie smerfy w wiosce, ponieważ krecie korytarze i kopce rujnują smerfowi domki. Ciekawe co się stanie, kiedy smerfy odkryją, że kreci korytarz doprowadził ich do Gargamelowego zamczyska.

Zabawne historyjki, wciągające, z pomysłem. Mnie zawsze urzeka smerfowy język małych stworzeń. Ach te wszystkie neologizmy, które świetnie pasują do kontekstu i są przez wszystkich doskonale rozumiane: „Coś się posmerfowało”, „Smerflicje”, „Smerfne, że palce lizać”, „Nie do usmerfnięcia”.  Word uparcie podkreśla, że błąd. Ale nieeeeee, tak właśnie ma być – smerfowo!

Wydawnictwo Egmont

środa, 19 lipca 2017
Zrób to krok po kroku - Clara Lidström, Annakarin Nyberg/ il. Katy Kimbell, Li Söderberg

 

Ponoć nuda nie jest wcale takim złym zjawiskiem. Ale gdy już się pojawi u naszych dzieci, możecie spróbować ją przegonić. Gdy dodam, że skutkiem tego przeganiania będzie miłe dla oka i praktyczne małe co nieco, to chyba już na dobre namówię do sięgnięcia po tę książkę. „Zrób to krok po kroku”. Szczudła? Czemu nie? Wystarczą dwie puszki po konserwach, gruby sznurek, farba, narzędzia, wstążki i cekiny do dekoracji . Jeśli starszak ma młodsze rodzeństwo, może dla niego zrobić grę memo. Po co kupować drogi sklepowy egzemplarz? Dla małych moli książkowych i nie tylko - zakładka. Myślę, że rodzice i dziadkowie ucieszą się również z potworrrrnych zakładek. Uwaga! Nie wyrzucać starych T-shirtów. Można z nich zrobić modną torbę i … sznurowadła. Duże pudło to baza na skrzynkę na korespondencję. Starej lampie można dodać charakteru poprzez ozdobienie jej ulubionymi figurkami: np. dinozaurami. Zwykły słoik może być oryginalnym miejscem do przechowywania cennych drobiazgów. Razem 10 kreatywnych pomysłów o różnym stopniu trudności. Opisane tak jak wskazuje tytuł- krok po kroku. W sposób prosty i zwięzły, przejrzyście. Dzięki temu nawet projekty trudniejsze są możliwe do zrobienia samodzielnie. Książka bardzo podoba mi się ze względu na jej ekologiczny charakter. Przecież tyle rzeczy wyrzucamy, pozbywamy się, niszczymy. Można dać przedmiotom drugie życie wykorzystując stare puszki, kartony, butelki, słoiki. Materiały te są na wyciągnięcie ręki. Zamiast do kontenera, trafią na półkę. Znaleźć można je w każdym domu.  Dzieci uczą się, że nie wszystko należy wyrzucać.

Podsumowując: ta książka pobudza kreatywność i wyobraźnię. Może pomóc w budowaniu relacji, bowiem nic tak nie cieszy jak wspólne majsterkowanie z przyjaciółką. Jest to też doskonała alternatywa dla gadżetowych złodziei czasu: tabletów, telefonów, TV i laptopów. Jeszcze jakiś plus? Proszę bardzo – oszczędność. Kieszonkowe – zamiast na jakiś modny drobiazg, można przeznaczyć na coś innego. Dalej: oryginalność. Stworzony przez dziecko przedmiot jest jedyny w swoim rodzaju, po prostu niepowtarzalny. Może być doskonałym prezentem dla najbliższych.  I w końcu – chyba najważniejsza zaleta takich kreatywnych projektów: SATYSFAKCJA. Coś się zrobiło samemu, włożyło w to pracę i trud. A efekt cieszy oko i serducho.

Obejrzyj: jak wykonać torbę, jak wykonać zakładkę 

Poczynania jednej z autorek: Clary Lidström można obserwować na jej poczytnym blogu: Underbara Claras värld

Wiek 6+

Wydawnictwo Zakamarki

wtorek, 18 lipca 2017
A niech to czykolada! - Paweł Beręsewicz/ il. Magdalena Kozieł-Nowak

Chcę jednocześnie napisać o tej książce i zarazem nie chcę - by nie popsuć zabawy tym, którzy jej jeszcze nie znają. By nie zdradzić zbyt wiele, by nie zepsuć smaczku zaskoczenia, zdziwienia i dziecięcej radości z rozwikłania pewnej tajemnicy, a może po chwili refleksji i złości – że tak bezpretensjonalnie daliśmy się wciągnąć w tę grę z góry ukartowaną przez autora. Przyzwyczajona do pewnej normalności, poukładanego świata z jakim spotkałam się w innych książkach Beręsewicza, dałam się …nabrać. Przez kilka pierwszych stron zastanawiałam się, czy ta lektura była akurat dobrym wyborem, czy aby jej nie zarzucić w kąt. Tylko i wyłącznie przez intrygujący początek brnęłam dalej, najpierw zniechęcona – potem coraz bardziej zaangażowana: Był piękny pogodny poranek dziewięćdziesiątego szóstego dnia tysiąc osiemset dwudziestej piątej pustki. 

Jest gdzieś tajemnicza kraina Zyliria, w której mieszkańcy czekają z wielką niecierpliwością na pojawienie się RZECZY. Jest też zwykły szary świat, w nim więzienie, a nim maestro Bombalini. Dlaczego tak jest? Czy te dwa światy są ze sobą powiązane? Czy tę historię, z początku bardzo chaotyczną, da się jakoś poukładać w logiczną całość?

Książka w zawoalowany sposób mówi o tym, co tak naprawdę jest ważne w życiu, piętnuje moralność współczesnych ludzi, którzy żyją z dnia na dzień bez głębszej refleksji, oddają się wiecznemu gromadzeniu rzeczy, gadżetów, porusza zagadnienie celebrytów tak modne dzisiaj i pielęgnowane przez wszystkie media. Dużo by pisać. Sami znajdźcie dla siebie coś w tej książce. Sami znajdźcie odpowiedź na pytanie czy tytułowa czykolada ma coś wspólnego z TĄ czekoladą. Wszystko podane w niezwykle tajemniczy i atrakcyjny sposób, z przystawką, na pięknej porcelanie. Smakuje wybornie.

Książka została nagrodzona w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI  Cała Polska Czyta Dzieciom. Książka odmieniec – tak ją określę, bo wyraźnie różni się od innych laureatek minionego konkursu. Ta książka to wielka niespodzianka. To też wielka dbałość o czytelnika – docenienie jego możliwości odbioru – rzeczy nie zawsze łatwych, popularnych. Gorki powiedział kiedyś: Dla dzieci trzeba pisać tak jak dla dorosłych, tylko że lepiej. Beręsewicz właśnie taką książkę popełnił.

 

Wiek 7+

Wydawnictwo Literatura

poniedziałek, 17 lipca 2017
Wakacje z Lassem i Mają. Co się nie zgadza - Martin Widmark/ il. Helena Willis

Jeśli ktoś się nudzi we wakacje może zajrzeć do Biura Detektywistycznego Lassego i Mai. Ta wizyta sprawi, że kolejny dzień upłynie na różnych atrakcjach i przygodach. Mnóstwo zadań do wykonania, krótkie opowiadania do poczytania, ciekawostki, zagadki, bohaterowie znani z innych części popularnej serii. Czy małym czytelnikom uda się przyłapać na kłamstwie pastora, komisarza policji albo Barbarę Palm? Każdy z tej trójki opowiada jakąś historyjkę z dzieciństwa. I każdy z nich przemycił do swojej relacji małe kłamstewko. Książki o Lassem i Mai od jakiegoś czasu ukazują się w wersji kolorowej. Ten dodatkowy tytuł również jest kolorowy.

Co znajdziemy w środku? Miejsce na opis zaprzyjaźnionych koleżanek i kolegów z wakacji (np. rysopis, ulubiona piosenka, plany na przyszłość – gdyby przyjaźń przetrwała, to warto sprawdzić za jakiś czas czy marzenia aby na pewno się spełniły; a nawet odcisk palca). Czy książkową bohaterkę Maję jest trudno narysować? Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że tak. Jednak szybki kurs rysowania, dzięki podzielonej na małe pola kartce może sprawić, że nie taki diabeł straszny jak go malują. Warto spróbować, a później technikę wykorzystać przy rysowaniu innych osób i obiektów. Mali detektywi pewnie będą świetnie się bawili przy zadaniach na spostrzegawczość, szukaniu złodzieja, sudoku, odszyfrowywaniu treści listu, grze planszowej o Valleby (to miasteczko, gdzie mieszkają Lasse i Maja). Jest też świetny bonus - przepis na łatwiutkie a na pewno smaczne ciasteczka malinowe.


Ta książka to gotowy scenariusz na zagospodarowanie deszczowego dnia. A może ktoś szuka pomysłu na zajęcie dzieci na koloniach, obozie, w świetlicy osiedlowej. Gotowy pomysł na wypełnienie czasu i naprawdę ciekawe detektywistyczne warsztaty.

Wiek 6+

Wydawnictwo Zakamarki

niedziela, 16 lipca 2017
Wyspa mojej siostry - Katarzyna Ryrych/ il. Ewa Beniak-Haremska

Przeczytałam książkę nagrodzoną w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren. Spośród nich to kolejna pozycja poruszająca problem niepełnosprawności. Takie było zresztą zamierzenie tego konkursu – przekazywanie ważnych treści, niesienie przesłania szacunku wobec dziecka. To opowieść o dwóch siostrach Myśce – tej normalnej – powiem okrutnie, jak przyjęło się mówić przez większość naszego społeczeństwa i Pippi – tej innej, gorszej. Pewnie, że wielu się zżyma czytając te słowa. Obserwując jednak stosunek wielu do niepełnosprawności, tak niestety jest: podział na lepszych i gorszych jest widoczny również w książce Katarzyny Ryrych. Trzyosobowa rodzina w składzie: samotny Tata i dwie córy na co dzień – owszem spotykają się z życzliwością niektórych osób, ale często walą jednak głową o mur różnych przeszkód – niechęci jawnej lub ukrytej, agresji, głupoty, nadmiernej fantazji niektórych dorosłych. Mur niestety nie do przebicia. Ta książka to swego rodzaju lustro, w którym niejeden z nas znajdzie swoje odbicie. Dla mnie najważniejszym był wgląd w życie rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym – ileż tam było miłości, przyjaźni, ciepła, wrażliwości. Choć  z drugiej strony i tu pojawiają się kolejne poważne problemy – jak zaborczość Pippi w stosunku do ojca i Myśki. Ojciec nie jest w stanie ułożyć sobie życia na nowo, a kandydatom Myśki na sympatię nabijane są przez silną Pippi guzy. Przychodzi moment, kiedy trzeba podjąć bardzo ważne decyzje, kiedy pewnych spraw nie da się przesunąć na plan dalszy. Trzeba dokonać trudnych wyborów. Bolesnych.

To bardzo ważny głos w dyskusji na temat niepełnosprawności a dla mnie … moje prywatne Grand Prix Konkursu. Mimo, że jest przeznaczona dla młodszej kategorii wiekowej, polecam ją z całego serca rodzicom, wszystkim. To mądra i piękna książka. Bardzo wzruszająca…

Wiek 7+

Wydawnictwo Literatura