Najlepszy blog o książkach dla dzieci/ młodzieży według portalu dużeKa:) eBuka 2013 jest moja! Półeczka z książkami

Wypromuj również swoją stronę Lubię czytać Popieram Internet Bez Chamstwa Spis moli
Blog > Komentarze do wpisu
Mówcie mi Bezprym - Grażyna Bąkiewicz

Jakiś czas temu jechałam samochodem i słuchałam radia. W związku z jubileuszem chrztu Polski pewna pani profesor wypowiadała się na temat Mieszka II. Bardzo go chwaliła, przedstawiała go w samych superlatywach. A ja pomyślałam sobie: nie lubię faceta. Może i głupie – doczepić się do króla, który żył 1000 lat temu. Nie darzę go sympatią przez Bezpryma :) Choć w Internecie trudno o dobre wieści na temat najstarszego syna Bolesława Chrobrego. Aż tam huczy i wrze o jego niecnych uczynkach. Autorka Grażyna Bąkiewicz sama przyznaje, że niewiele wiadomo na jego temat. W książce przedstawiła ciekawą hipotezę na temat królewskiego syna. To jej wersja dawnych wydarzeń- a może i przyczyna okrutnych zachowań w wieku dorosłym. Nawet wizerunek Bezpryma dostępny w sieci jest jakiś taki nieprzyjemny. Patrzę na tę twarz i widzę człowieka pełnego złośliwości, przebiegłości, zła. Coś musiało się stać w jego życiu, że był właśnie taki, że takim go widzieli kronikarze i rysownicy. A może było tak jak w książce „Mówcie mi Bezprym”? Nie wiadomo tego. Dla historyków Bezprym wciąż jest zagadką.

Bezprym. Pierworodny syn księcia, potem króla, Bolesława, z pierwszego małżeństwa z księżniczką węgierską, prawdopodobnie z rodu Arpadów. To on miał dziedziczyć władzę po ojcu. Tak było od samego początku ustalone. Jednak historia potoczyła się inaczej. To  młodszy syn z małżeństwa z Emnildą – Mieszko II, stanął na czele państwa polskiego. A przecież Mieszko miał zostać duchownym. To  z nim nastoletni Bezprym drze koty. Tamten przedstawiony w niezbyt pozytywnym świetle: ma przywary złośliwego dzieciaka, z którego wyrasta złośliwy mężczyzna: skarżypyta, donosiciel, tchórz, majdol, maminsynek. Zupełne przeciwieństwo przyrodniego starszego brata. Bezprym przeżywa tutaj typowe katusze dla nastolatka. Czuje się niezrozumiały, odsuwany na bok. Jednak nie można go posądzić tylko i wyłącznie o błazenady młodości. Niechętnym okiem spogląda na surową Emnildę. I akurat w tym względzie ma rację.

Grażyna Bąkiewicz przenosi czytelników do początków państwa polskiego. Polska dopiero co przyjęła chrzest. Po lasach ludzie w tajemnicy oddają cześć dawnym bogom. Nie podoba się to Chrobremu, który przygotowuje się do przyjęcia samego cesarza Ottona. Ma on zjechać do Gniezna, by złożyć pokłon przy relikwiach świętego. Przenosimy się do dawnej epoki i widzimy świat oczami Bezpryma: stan przygotowań do zjazdu: służby, wojów, gospodarza. Co rusz pojawiają się ciekawostki dotyczące dawnego życia: strojów, uzbrojenia, wyposażenia domów, zachowania. Człowiekowi współczesnemu pewnie niełatwo byłoby się odnaleźć w tamtych czasach.

Bezprym zdobył moją sympatię. Imponuje jego oddanie sprawom grodu, zaangażowanie, jeszcze nieśmiałe, w politykę, naukę, walkę i dyplomację. Sam tworzy drużynę – z chłopaczków z nizin społecznych, ale oddanych i wiernych. To na nich ćwiczy swoje talenty przywódcze. Jednocześnie żal mi tego chłopaka – osamotnionego, przed laty odsuniętego od matki.  Autorka dużo czasu poświęciła przemyśleniom Bezpryma: jego ambitnym planom i marzeniom, tęsknocie i obawom. Mamy tu Bezpryma – z krwi i kości, w końcu odsuniętego od władzy z takich a nie innych przyczyn – których nie chciałabym tu wyjawiać. Polubiłam tego młodzieńca, który nie miał korzeni, nie miał swojego miejsca na ziemi. Autorka przedstawiła go jako mądrego, myślącego mężczyznę pokrzywdzonego przez los. Nie wiadomo jakim był człowiekiem do końca. Przebieg wydarzeń w tej książce jest ciekawy, prawdopodobny. Może tak właśnie było? Może krzywdy zaznane w dzieciństwie i młodości kazały się Bezprymowi potem mścić się okrutnie? Kto wie…

Wydawnictwo Literatura

czwartek, 04 sierpnia 2016, be.el

Polecane wpisy