Cztery Lalusie mają włóczkowe warkoczyki, chudziutkie rączki i nóżki ze sznurka. Zrobione przez dzieci w swoich szmacianych sukienkach przypominają aniołki. Mama kupiła je na kiermaszu, by powiesić je na choince. W ten sposób trafiają do Zuzki, która na początku jest nimi zafascynowana, a potem najzwyczajniej w świecie o nich  zapomina. Lalusiom wcale to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie. Każdy  ich dzień jest inny od poprzedniego. Czytając książkę, możemy przenieść się do ich świata i pofiglować razem z nimi, a dodam, że pomysłów na nudę mają mnóstwo. Uwielbiają jeździć na grzbiecie kotki Wery, robią wyprawy do łazienki, w której puszczają bańki mydlane, czeszą swoje włóczkowe warkoczyki szczoteczką do zębów, kosztują cukru, soli i pieprzu. Wybierają się również na dwór, gdzie bawią się w ogrodzie, opalają, biwakują, zimą urządzają zawody, w których stawką jest świąteczny piernik. U wiewiórki jedzą orzechowe ciasto i lody. Lalusie mają duszę i dobre serduszka - kiedy kotka Wera jest przeziębiona, sztrykują dla niej wełniane wdzianko, żeby już nigdy nie marzła. Książka jest urocza – to nie tylko zasługa tekstu, ale również ciepłych ilustracji. Lalusie wyglądają faktycznie jak aniołki, choć podczas lektury można się przekonać, że mają czasem diabełka pod skórą. Każdy rozdział to kolejna nowa przygoda. Dla dzieci to historie, które pokazują, że przytulanki to nie tylko zwykłe szmacianki. Dzieci czują to – rozmawiają ze swoimi domowymi lalusiami, pieskami, miśkami - przytulają je, traktują jak członka rodziny. One są naprawdę, a gdy wychodzimy do pracy i do przedszkola, za drzwiami domu dzieją się takie rzeczy, że aż strach………….

Wiek 3+

Wydawnictwo Literatura