Kołysanka do czytania. By  przegonić strachy, cienie, by tupnąć na ciemność resztkami sił i zamruczeć pod nosem zasypiając – niczego się nie boję.

Księżyc – Nocny Macek właśnie wybiera się na swój codzienny spacer po niebie. Przelatując nad czubkami drzew przysłuchuje się wszystkim możliwym dźwiękom, jakie wydaje noc. Jeden z nich zastanawia go. Jest to dźwięk nowy i dziwny. Pyta słowika, i ryby w stawie, i tłustej żaby na nenufarze. Ta ostatnia wskazuje na wierzbę, w której mieszka maleńki robaczek. To ponoć jego pierwsza noc na świecie. Jego łzy kapią rzęsiście do miednicy i dzwonią: dzyń, dzyń. Robaczek tęskni za słońcem:

-Ptaki powiedziały mi, że ta piękna kula to słońce. A potem...(…) A potem ta kula zaczęła spadać i zrobiła się czerwona… Było jej coraz mniej i mniej, aż w końcu całkiem znikła. Boję się, boję, boję! – malec siąkał pod nosem, a krople wciąż leciały w dół.

Książka działa jak balsam na duszę. Oswaja ciemność, noc, rożne lęki, samotność. Świecący księżyc na niebie staje się sprzymierzeńcem, który pomaga – oświetla świat, gdy nie ma słońca, pomaga, koi. Jakże cudowny jest obrazek, na którym robaczek zasypia w bezpiecznych ramionach Maćka.

Do prostego tekstu, opisującego wędrówkę Maćka w poszukiwaniu źródła dźwięku dzyń dzyń, autor przemycił też wiedzę stricte naukową, jak to jest ze słońcem i księżycem – że raz są, a raz nie ma. Pierwsza lekcja geografii i fizyki podana w tak nastrojowym klimacie i w bardzo prosty i zrozumiały sposób. Książka w czerni i granacie – i bardzo mocny kontrast - żółty księżyc rogalik - wszystko narysowane charakterystyczną kreską Pawlaka.

Myślę, że nasz dom, w którym od kilku dni posługujemy się określeniem Nocny Maciek na księżyc, nie jest jedynym. Wiem, że ta książka ma sporo miłośników. Właśnie do nich dołączyliśmy.

Polecam również bardzo nastrojowy wiersz Ewy Szelburg – Zarembiny pt: Ciemnego pokoju nie trzeba się bać. Znajdziecie go tutaj.



Wiek 3+

Wydawnictwo Stentor