Na początku jest las, w którym niby nic się nie dzieje. Prawie nic, bo dwa szczurki wyraźnie mają apetyt na tort , który pani Psytulińska postawiła na stole w ogrodzie z myślą o popołudniowej herbatce.  Przewracamy kartkę. I nagle olśnienie - zupełnie jakby ktoś zdjął nam czarną opaskę z oczu. Nie, to niemożliwe – myślę sobie - skąd oni wszyscy się tu wzięli? Wracamy na pierwszą stronę. Znów las.  Wchodzimy do niego coraz głębiej i głębiej. Zanurzamy się, toniemy w gąszczu liści, plątaninie pni. I nagle odkrywamy jakiś ogon, piłkę, którą ktoś podrzucił do góry, kameleona zrywającego kwiatki, łasicę z torbą, kaczą mamę z maleństwami. W lesie roi się od najróżniejszych stworzeń, które mają swoje życie, a każde z nich to oddzielny wątek w tej historii . Na kolejnych stronach las odkrywa powoli wszystkich swoich mieszkańców, a my poznajemy dalszy ciąg historii z poprzednich kartek. Ta książka to tylko obrazy – do opowiadania ciągle na nowo, wymyślania kolejnych historyjek, dopowiadania czegoś, o czym wcześniej nie wspomnieliśmy, a co nam właśnie przyszło na myśl. Ile zwierzątek – tyle różnych wątków. Dla kogo kameleon zrywa kwiaty, a potem dzielnie, prawie niewidoczny, wędruje przez kolejne strony? Co stanie się z jedenastą kaczuszką, która odłączyła się od stada? Dokąd wybiera się łasica? Dlaczego płacze króliczek? Jak zakończy się gra w piłkę małych żabek? Dokąd wybiera się rodzina świnek? Jakie figle wymyślą małpy? W końcu wreszcie – co stało się z tytułowym tortem? Dodam tylko, że odegra on niemałą rolę w tej historii, bowiem na ostatniej stronie połączy wszystkie wątki w jedną całość. A wiewiórka? A żółw, bociek, wąż, kotka w różowym kapeluszu, lis i zając? Przyznaję, że dinozaur na ostatniej stronie zadziwił nas wszystkich – A ten skąd się tu wziął? – zapytał Tomek. Właśnie, skąd? Niby mama i tata wszystko wiedzą i widzą – a tu coś TAKIEGO??? Tym razem kartkujemy książkę od końca do początku i … Nie wszystko zostało tu pokazane – czasem wydarzyło się coś między kartkami, a my jesteśmy świadkiem następstw tego nie narysowanego. Bo dlaczego kotka ma zabandażowany nos? Dlaczego kameleon ma czerwoną pupę? – nie, nie zdradzę nic więcej, by nie zepsuć zabawy.
Czy może być lepsza rekomendacja tej książki? – Cztery głowy pochylone nad kolorowymi obrazkami, nosy jeżdżące po kolorowych ilustracjach w poszukiwaniu swojego ludzika i dalszego ciągu historii? Książka, która nie zna granic wieku – świetnie bawią się dzieci i … rodzice, którzy kiedyś takich książek nie mieli i muszą spróbować cosik nowego. A z dziećmi to dopiero dobrze smakuje.  

Książka poszerza słownictwo, uczy logicznego myślenia, ćwiczy kreatywne opowiadanie, pobudza wyobraźnię, zachęca do mówienia, bajania, wymyślania różnych historii.  A jak czasem trudno przekonać malucha do swojej wersji? Jak się wykłóca, że to nieprawda, bo było tak i tak. Fantastyczna zabawa w słowa, kreatywne przepychanki – który pomysł lepszy. Sami spróbujcie tego tortu. Smacznego!

Światowy bestseller. W 2008 roku została nominowana do nagrody Dziecięcy Bestseller Roku przyznawanej corocznie przez Polską Sekcję IBBY.  

wiek - my czytamy z naszym dwulatkiem i jest pyszna zabawa, czyli 2+99:)

Wydawnictwo EneDueRabe