Książka lutego. Nie wiem, jak to się stało, że do tej pory nie zwróciliśmy na nią uwagi, a przecież Jabłonka Eli została wydana już jakiś czas temu. W bibliotece zawsze szukaliśmy czegoś innego – Mamę Mu, Findusa, a tu takie zaskoczenie. Duże i miłe. W prostych słowach autorka opowiada o pewnej przyjaźni. Ela kocha swoją jabłonkę, na której spędza tyle przyjemnych chwil z przyjacielem Olkiem. Towarzyszymy tej dziwnej przyjaźni przez wszystkie cztery pory roku. Historia zaczyna się wiosną, gdy jabłonka pokryta jest białym kwieciem. Latem rodzi owoce, jeszcze zielone i kwaśne. Dopiero jesienią owoce są gotowe do delektowania się nimi. Wreszcie nadchodzi zima, kiedy drzewo odpoczywa otulone pierzynką śniegową. Niestety, podczas wichury zostaje powalone przez silny wiatr, a nas ogarnia wielki smutek, że coś minęło bezpowrotnie, coś się skończyło. Gdy nadchodzi wiosna, mama Eli sadzi z  dziećmi nowe drzewko, które znów zaczyna rodzic owoce.

Jakże piękna jest ta historia. O przemijalności w naszym życiu – wszystko ma swój czas, jest początek i koniec, czasem bardzo bolesny. O tym, jakie zmiany zachodzą w przyrodzie. Autorka umiejętnie pokazała związek człowieka z przyrodą, życie proste, prace w ogrodzie, niewyszukane dziecięce zabawy. Wielkie radości z rzeczy małych.

Jesienią zasadziliśmy nasze pierwsze drzewa w nowym ogrodzie, Jest wśród nich też jabłonka. Czasem jedziemy popatrzeć na nasz ogród. Jeszcze tyle przed nami. Wyobrażamy sobie, jak tu będzie wyglądało za kilka lat. Dzieci będą się bawiły wśród drzew, razem będziemy pracować w ogrodzie, zbierać owoce. Ot, takie proste życie. Ale nam się podoba.

Wiek 3+

Wydawnictwo Zakamarki