Skąd takie imię Ronja? Ponoć Astrid Lindgren wzięła książkę telefoniczną, wybrała dwie nazwy firm, z każdej po jednej sylabie, i proszę. A Ronja dzięki takiemu zabiegowi jest dziś znana na całym świecie.

Od jakiegoś czasu przymierzałam się do zapoznania Tomka z tą lekturą, ale obawiałam się, że jest na nią jeszcze za wcześnie. Fundacja "Cała Polska Czyta Dzieciom" rekomenduje tę książkę dla dzieci w wieku lat 10. Zgadzam się z tym, ponieważ wtedy już nie taki mały czytelnik, ma możliwość zasmakowania w całym pięknie tej książki. Ja nie wytrzymałam i stało się. Między innymi za sprawą gorących zainteresowań Tomka w kierunku zbójecko- rycerskich:) Książka bardzo bardzo (2x) spodobała się mojemu dziecku, ale zdaję sobie sprawę z tego, że to poznanie pobieżne i trzeba będzie zrobić kolejne okrążenia. Ale mój 5-latek zaskoczył mnie swoją wnikliwością i zaangażowaniem. Owszem są rzeczy niezrozumiale dla tak małej główki, ale dał się porwać urokowi tej książki, oczarować. Dwa rozdziały wieczorem to wcale nie było za dużo – a wręcz przeciwnie. Muszę przyznać, że sama czerpałam niemałą satysfakcję z naszych wieczornych seansów, bo wiele już zapomniałam. I nawet jeśli Tomek za pierwszym razem zwrócił tylko swoją uwagę na aspekt przyjaźni, nie odczuł obecności tych wszystkich wątków, o których za chwilę, warto było dla tej ciszy, błyszczących oczu, wbijających się paznokci w moje ramię i słodkie: Mamo jeszcze!

Rzecz dzieje się w czasach średniowiecznych, gdy po lasach grasują prawdziwi zbóje. W starym zamku warownym Mattisa przychodzi na świat słodkie dziewczę Ronja. Tej nocy piorun uderzył w zamek i przepołowił go na dwie części. Można sobie wyobrazić, jakie zmiany nastąpią na zamku po pojawieniu się wśród zgrai zawszawionych zbójów małej dzieciny. Ronja rośnie sobie zupełnie nieświadoma profesji wykonywanej przez ojca i jego kompanów. W dodatku do drugiej części zamku wprowadza się śmiertelny wróg Mattisa – Borka wraz ze swoją zgrają i synem Birkiem. Między dziewczynką i chłopcem rodzi się przyjaźń.

To jedna z najpiękniejszych książek. Jest tyle ważnych wątków, na które warto zwrócić uwagę. Przede wszystkim przyjaźń – na śmierć i życie, oddanie wierność, bycie ze sobą na dobre i złe. Młodość, z całym jej szaleństwem, buntem, wybuchami. Jest powolne odchodzenie od rodziców, są trudne, czasem bolesne wybory. Jest w końcu miłość ojcowska – spontaniczna, zaborcza, ale też pełna strachu i troski o dziecko. Jest miłość matczyna – trochę cicha, z boku, ale jakże mądra, wzruszająca, wyrozumiała, altruistyczna. Wielkim bohaterem tej książki jest dziewicza przyroda, rozległe lasy, rzeka, jeziora pełne zwierzyny. Ronja i Birk kochają i szanują wszystkie dary natury, nie istnieje dla nich rozgraniczenie: Las Mattisa czy Las Borki. 

W książce jest wiele postaci tajemniczych – mgłowce, wietrzydła, szaruchy. Trochę się obawiałam, jak mój strachliwy chłopiec je przyjmie. Trzeba zwrócić uwagę na wrażliwość dziecka i w razie czego odłożyć lekturę na później.

Miłośnicy Ilon Wikland znajdą tu do swojej kolekcji bajeczne ilustracje. Szkoda, że filmowa Ronja tak bardzo różni się od tej książkowej.

No właśnie - film, o tym samym tytule – moim zdaniem średni, ale z fajną muzyką. Można posłuchać tutaj.

Słynna Pieśń wilków, którą Lovis usypiała Ronję:

Spolszczona wersja pojawiła się na płycie z piosenkami Grzegorza Turnaua i Ewy Bem do filmów powstałych na podstawie książek Astrid Lindgren.

Nocą w lesie wyje wilk

Choć chce, nie może nie zasnąć.

Ból wnętrzności rozrywa mu

Zimne jest jego gniazdo

Wilku, wilku nie podchodź tu

Maleństwa mojego nie dostaniesz…

Nie muszę chyba dodawać, że od momentu poznania Ronji, to żelazny repertuar naszych wieczornych kołysanek.

Wydawnictwo Nasza Księgarnia