Pewnych rzeczy nie wypada nie wiedzieć, a pisząc – „pewne rzeczy” – mam na myśli znajomość mitologii greckiej, która, czy tego chcemy, czy nie – wtargnęła do naszego życia i już chyba z niego nie wyjdzie. Tomek słucha sobie od czasu do czasu Najpiękniejszych mitów greckich D. Inkiowa, ja chciałabym dziś zwrócić uwagę na wersję dla starszych dzieci. A sięgnęłam z ciekawości, ponieważ autorem mitów jest Robert Graves – ekspert od starożytnej Grecji i Rzymu, dla mnie przede wszystkim autor dwóch znakomitych powieści – Ja, Klaudiusz i Klaudiusz i Messalina. Już to jest zapowiedzią wysokiego poziomu opowieści sprzed wieków, kiedy to Dzeus mieszkał sobie na Olimpie i ciskał z niego piorunami i błyskawicami na wszystkie strony. A trzeba wiedzieć, że nie tylko szare szaraczki – czyli ziemianie – wywoływali jego GNIEW. Oj, bogowie też mieli swoje na sumieniu, a broili czasem tak, że aż iskry leciały.

Nie muszę chyba przekonywać do tego, że warto dzieci zachęcać do czytania mitów, by bez przeszkód rozumiały i używały takich choćby najprostszych wyrażeń jak: pięta Achillesa, syzyfowa praca, argusowe oko, syreni śpiew czy praca Penelopy. Dlaczego ich używamy, jakie historie są z nimi związane – odpowiedź oczywiście w mitach. Z ciekawością porównuję Mity Gravesa, z wersją dla dzieci do słuchania i Mitologią Parandowskiego. Są czasem niewielkie różnice, jest inna forma przekazu – Graves na pewno nie stroni od humoru i prostego języka. Potrafi krótko opowiedzieć swoją historię, by nie znużyć młodego czytelnika, przekazując mu jednocześnie odpowiednią porcję wiedzy o bogach, herosach, boginkach i dziwnych stworach.

Moje dziecko już wie, co znaczą słowa mamy, która wchodząc do pokoju chłopców u progu woła, że to istna stajnia Augiasza i że sprzątanie w naszym domu to (niestety) syzyfowa praca.

Wydawnictwo Nasza Księgarnia