Czy można pokochać książkę? Oczywiście, że można. Piaskowy Wilk i Karusia zauroczyli nas. No właśnie, nie tylko mojego malucha (prawie 5 lat), ale mamę maluchową też. Pełne poezji i filozofii opowiadania, które od dłuższego czasu zamykają nasz dzień i sprowadzają spokojny sen.  Opowiadania, które każą dzieciom zadawać pytania, coraz więcej i więcej. Bo czymże jest czas, dlaczego pewne rzeczy nieważne dla dorosłych są bardzo ważne dla dzieci, czy ludzie muszą się krzywdzić nawzajem, dlaczego mówią sobie przykre rzeczy, czy dzieci mają prawo do swojego zdania?  Genialność tej książki ma swój początek w prostocie. Sprawy, które tak bardzo poruszają i zajmują dzieci w dniu codziennym zostały wytłumaczone w prosty sposób. Piaskowy Wilk pomaga Karusi zrozumieć zawiłości świata, rozwiązać duże małe problemy – a nauka z tego też taka, że czasem to, co skomplikowane, wcale takie skomplikowane nie jest. Świetne, czarno-białe ilustracje, prosta kreska, która poruszy niewątpliwie delikatne niteczki wielkiej dziecięcej wyobraźni. I dla nas jeszcze jedna ważna sprawa – książka odczarowała wilka. Tak, tak – tego złego stwora z lasu, którego Tomek bał się od wielu miesięcy (Mamo, czy wilki umią wchodzić po drabinie?! – [Sypialnia jest na górze]) A tutaj proszę – Karusia i Wilk przyjaźnią się. Od kiedy Piaskowy Wilk pojawił się w naszym życiu, moje dziecko uspokoiło się i dało się, po raz pierwszy od wielu miesięcy przekonać, że nie takie wilki straszne, jak je malują.

Zakamarki wydały już trzy części opowiastek o Karusi i Piaskowym Wilku.