Petera i jego siostrę Lenę znamy z pierwszej części Ja też chcę mieć rodzeństwo. Przyznaję, że gdy na świat miał przyjść Mikołaj, i pierworodny Tomek miał łzy w oczach słysząc, że wkrótce pojawi się ktoś nowy, odbierany przez niego niestety jako konkurent, ta lektura okazała się bardzo pomocna. Książkowe dzieci urosły. Lena bardzo zazdrości bratu, że chodzi już do szkoły. Chce sama przekonać się co to znaczy, być uczennicą. Pewnego dnia Peter zabiera ją ze sobą. Lena poznaje kolegów i koleżanki brata, panią, zasiada w szkolnej ławce, je najprawdziwszy szkolny obiad, obserwuje, jak dzieci uczą się, co robią na przerwach. Peter lubi szkołę i Lena też.

Kilka dni temu, gdy napomknęłam, że wkrótce zaczyna się przedszkole, pojawiły się łzy. I znów książka okazała się wybawieniem. Wprawdzie przedszkole to nie szkoła, ale pewien obowiązek jest. Zresztą długo pracowałam w szkole i moje dziecko czasem mówi, że już chodzi do szkoły. Po lekturze czytanej rano, w południe i wieczór, strach został przegnany. Szkoła/ przedszkole jawi się jako miejsce miłych spotkań z przyjaciółmi i z panią Honoratką, miejsce zabaw w sali i na zewnątrz. Jest tylko pewien problem, który nie wiem, jak rozwiążę w przyszłości. Tomek, podobnie jak Peter planuje zabrać kiedyś Mikołajka do przedszkola. Zobaczymy, może faktycznie to dobry pomysł. Astrid Lindgren pokazała starszego brata, odpowiedzialnego opiekuna, który gotów jest stanąć w obronie młodszego, który przeprowadzi przez ruchliwą ulicę. I proszę – mali następcy już są.

Myślę, że samej autorki nie muszę przedstawiać. Historia z życia wzięta, napisana prostym językiem pomogła nam znów przegonić strachy. Świetnie zilustrowana przez Ilon Wikland, artystkę, która ze szwedzką pisarką współpracowała od 1953 roku. Pewnego dnia 23-letnia uciekinierka z Estonii zjawiła się u Astrid Lindgren, z niemowlęciem na ręku i ze swoimi pracami. I tak to się wszystko zaczęło.

Tutaj na obrazkach mnóstwo szczegółów do oglądania i analizowania.

-Mamo, Peter też ma bałagan w pokoju. Ciekawe, czy mama też tak goni go do sprzątania.

No tak, skoro Peter może, to i Tomek też. Kolejna świetna książka, do której i ja mam słabość, jak zresztą do wszystkiego, co wyszło spod pióra szwedzkiej pisarki. Polecam zwłaszcza teraz, przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego - na pokonanie strachów.

Wydawnictwo Zakamarki