Oj, ten Findus! Znów narozrabiał - tym razem jednak troszkę przesadził. Wykazał się totalnym brakiem tolerancji w stosunku do nowego mieszkańca zagrody Pettsona - koguta Jussiego. Ale zacznijmy od początku. W najnowszym odcinku, pewnego dnia Pettson wraca do domu z tajemniczym pudłem. Po chwili wszystko staje się jasne. To nie niespodzianka dla kota, ale prezent dla... kur. Bo oto z pudła wyskakuje olbrzymi kogut i zaczyna głośno piać. No właśnie, kogucie pianie strasznie denerwuje Findusa, czego ten nie zamierza wcale ukrywać. Zaczyna się rywalizacja, stroszenie piórek i wyciąganie pazurków, ustanawianie nowych reguł i przepisów, co komu wolno, i jak długo. Tytułowa minuta dla koguta przerosła nowego mieszkańca - a jak się historia kończy, oczywiście nie zdradzę, tylko zapraszam do książki.

To już siódma część przygód Pettsona i jego kota Findusa. Zastanawia mnie, na czym polega fenomen tych książeczek. Za każdym razem, gdy pada pytanie, co czytamy, i proponuję Findusa, nigdy nie spotkałam się z odmową ze strony mojego Tomcia. A muszę przyznać, że moje dziecię potrafi nieźle przebierać, zanim dokona ostatecznego wyboru lektury. Z dziećmi znajomych jest podobnie. To nie tylko kwestia języka, fabuły, ilustracji. A więc? Może to ten świat, jaki spotykamy w opowieściach szwedzkiego autora? Taki jak u Pana Boga za piecem. Troszkę zapomniany, gdzieś tam daleko, a jednak bezpieczny i w pewnym sensie wolny - bez codziennej gonitwy, bez szaleństw. Świat, w którym dym powoli sączy się z komina drewnianych domków, gdzie jabłka dojrzewają w pełnym słońcu na drzewach, krowy pasą się na pastwiskach, a kury ryją w ziemi w poszukiwaniu robaków, gdzie nie ma ani samochodów ani szybkiej kolei. Wszystko biegnie własnym rytmem, człowiek żyje w zgodzie z naturą, przyjaźni się ze zwierzętami, szanuje przyrodę. Nasza przyjaźń z tymi książkami wynika z tęsknoty za tym, czego nie mamy, a co chcielibyśmy mieć - choć na chwilę i od czasu do czasu. Gorąco polecam - bo dzieci kochają te książki. 

Wydawnictwo Media Rodzina