Po tę książkę sięgnęliśmy ze względu na ilustracje naszego ulubionego rysunkowacza (określenie Tomkowe) Pawła Pawlaka. I przeżyliśmy bardzo miłą niespodziankę. To pięknie napisana bajka, wciągająca i dziecko i rodzica - a im bliżej końca to tym ciekawiej. No i większy żal, że niedługo trzeba będzie się rozstać z parą miłych przyjaciół.

Jacek Lelonkiewicz, psycholog z zawodu, napisał książkę dość specyficznym językiem. Oto Bajarz opowiada bajkę, zwraca się bezpośrednio do małego czytelnika, prowadzi z nim coś na kształt dialogu, stawia liczne pytanie, na które za chwilę udziela sam odpowiedzi, wprowadza liczne dygresje, wtrącenia, zaczyna snuć opowieści niby- poboczne, wydawać by się mogło- mniej ważne, a jednak konieczne do zrozumienia całości. Odnosi się wrażenie, że autor traktuje dziecko jak równego sobie, poważnie, wszystko stara się mu wyjaśnić dokładnie i do końca. A co najważniejsze- i co jest niewątpliwie dużym atutem tej książki- autor nie wybiera drogi na skróty, co niekiedy denerwuje mnie w lekturach dla dzieci. Na płaszczyźnie językowej zachwyciła mnie- mamę czytającą głośno swojemu dziecku- erudycja Bajarza, staranny dobór słów, nieunikanie wyrażeń trudnych- co dość często odstrasza w bajkach dla dzieci- swego rodzaju spłaszczenie języka i zdziecinnienie. To sprawia, że bajkę czyta się z prawdziwą przyjemnością.

I jak to w bajkach bywa- są bohaterowie pozytywni i źli. Oto malutki Okruszek i strachliwy Szczurek wyruszają na długą wyprawę- by znaleźć odpowiedź na dręczące ich pytanie- dlaczego znika Zaczarowany  Las? Nie trzeba być wielkim rycerzem by dokonać rzeczy ważnych i wielkich- by zmierzyć się z Potworami. Dla dzieci to też ważne przesłanie. Książka pięknie zilustrowana przez Pawła Pawlaka.

Po tej lekturze naszła mnie taka refleksja- oj byłoby się czym pochwalić w wielkim świecie literatury dziecięcej:)

Wydawnictwo Ezop